Kasten op te dunne pootjes

‘Elephant in the Room’, groepstentoonstelling in Galerie Fons Welters. Foto Gert Jan van Rooij

Elephant in the room. T/m 24 nov. bij Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam. Inl: fonswelters.nl

Blijft een stoel die omvalt een stoel? Het verschil tussen kunst en design is een kwestie waar kort en lang over te mijmeren of te mekkeren valt. Dat kan nu in Galerie Fons Welters, waar Louise Schouwenberg, docent aan de Design Academy in Eindhoven, een tentoonstelling heeft samengesteld onder de titel The Elephant in the Room. Drie jonge, pas aan deze opleiding afgestudeerde vormgevers gaan de kwestie te lijf met objecten die, laten we zeggen omgevallen zijn, of vervormd, verwrongen en verweesd.

Tuomas Tolvanen maakte bijvoorbeeld een kast die eruitziet als een herinnering aan een kast. Engineering temporality bestaat uit stalen ringetjes die samen een kast vormen, een kast vol gaten. Het object blijkt gemaakt door de ringetjes om een houten kast te leggen en die vervolgens te verbranden. De kast lijkt als kast niet meer zo goed te gebruiken. Toch is er op Vimeo een filmpje te zien waarop iemand er een kopje inzet. Het valt niet.

Alicia Ongay Perez maakte twee kleine kasten die in de galerie op de grond liggen, amechtig, lijkt het wel. Deze kasten kunnen zelf nooit weer opkrabbelen, daar zijn hun poten veel te dun voor. Ze liggend gebruiken om er iets in te stoppen kan ook niet, want hun binnenruimte is naar buiten gestulpt en keramiek geworden.

Afdrukken van zulke ruimtes zijn in de beeldende kunst al vaker gemaakt. Het werk van de Britse kunstenares Rachel Whiteread bestaat er voor een groot deel uit. Haar House, (1993) was een afdruk van een heel huis in Oost-Londen. Recenter vulde ze de Turbine Hall van de Tate Modern in Londen met afgietsels van dozen. Wordt het wiel van Whiteread nu nog eens uitgevonden door een paar designers? Het afgietsel en de mal zijn niet voorbehouden aan Whiteread; laat anderen er ook mee aan de haal gaan, kunstenaars net zo goed als vormgevers.

Aan de muur hangt werk van een al veel bekendere ontwerper, Bertjan Pot, die in 1998 in Eindhoven afstudeerde. Zijn Random Light is een klassieker geworden. Bij Welters hangen felgekleurde maskers die Pot maakt van stof die hij eigenlijk voor tapijten wilde gebruiken.

De maskers zien er zo aanstekelijk uit dat je ze wilt opzetten. Of moeten ze daarom juist aan de muur blijven hangen?