Zinderend en inspirerend. Lees en bekijk hier de volledige speech van Obama

TOPSHOTS A supporter listens to US President Barack Obama as he addresses a crowd on stage on election night November 6, 2012 in Chicago, Illinois. President Barack Obama swept to re-election Tuesday, forging history again by transcending a slow economic recovery and the high unemployment which haunted his first term to beat Republican Mitt Romney. AFP PHOTO/Jewel Samad Obama wist zijn publiek te ontroeren tijdens zijn speech. Foto AFP / Jewel Samad

De herkozen president Obama sprak vanochtend zijn door velen geprezen overwinningsspeech uit. Lees hier de volledige speech in het Nederlands terug, en scroll verder voor de beelden.

Vanavond, meer dan tweehonderd jaar nadat een voormalige kolonie het recht had verworven om haar eigen lot te bepalen, wordt de taak om onze unie te vervolmaken voortgezet.

Die voortzetting is aan u te danken. Onze taak wordt voortgezet omdat u opnieuw de geest heeft bevestigd die oorlog en crisis heeft overwonnen, de geest die ons land uit diepe wanhoop naar grote hoogten van hoop heeft verheven, het geloof dat ieder van ons zijn persoonlijke dromen nastreeft, maar dat wij tegelijk een Amerikaanse familie zijn en samen als één land en één volk voor- en tegenspoed delen.

Vanavond, in deze verkiezing, hebt u, het Amerikaanse volk, ons eraan herinnerd dat we dan wel een moeilijke weg hebben afgelegd en een lange reis hebben gemaakt, maar dat we ons hebben vermand en ons een weg terug hebben gevochten, en in ons hart weten we dat voor de Verenigde Staten van Amerika het beste nog moet komen.

Ik wil elke Amerikaan die aan deze verkiezing heeft deelgenomen bedanken. Of u nu voor de eerst hebt gestemd of heel lang in de rij hebt staan wachten – dat is trouwens iets wat we moeten oplossen. Of u nu de straat op bent gegaan of de telefoon hebt gepakt, of u nu een bord voor Obama of een bord voor Romney omhoog hebt gehouden, u hebt uw stem laten horen en u hebt een verschil gemaakt.

Ik heb zojuist met gouverneur Romney gesproken en ik heb hem en Paul Ryan gefeliciteerd met een zwaarbevochten campagne. We mogen fel hebben gestreden, maar dat was alleen omdat we innig van ons land houden en de toekomst ervan ons zo ter harte gaat. Van George tot Lenore tot hun zoon Mitt heeft de familie Romney besloten Amerika te dienen en daarmee het land iets terug te geven. En dat is een erfenis die wij vanavond eren en bejubelen. In de komende weken zie ik er ook naar uit om met gouverneur Romney in gesprek te gaan en te bezien waarin wij kunnen samenwerken om ons land vooruit te brengen.

Mijn dank gaat uit naar mijn vriend en bondgenoot van de afgelopen vier jaar, de blijmoedige strijder voor Amerika en beste vicepresident op wie iemand ooit mag hopen, Joe Biden.

En ik zou nooit de man zijn die ik nu ben zonder de vrouw die twintig jaar geleden met me wilde trouwen. Laat ik dit in het openbaar zeggen. Michelle, ik heb nog nooit zo van je gehouden. Ik ben nog nooit zo trots geweest om ook de rest van Amerika op onze first lady verliefd te zien worden.

Sasha en Malia, onder onze ogen groeien jullie op tot twee sterke, slimme, mooie jonge vrouwen, net als jullie moeder. En ik ben zo trots op jullie. Maar daar zal ik het bij laten, want één hond is waarschijnlijk wel genoeg.

Dank aan het beste campagneteam en de beste vrijwilligers uit de geschiedenis van de politiek, de beste, de allerbeste ooit. Sommigen van u waren deze keer nieuw en sommigen van u staan al helemaal vanaf het begin aan mijn zijde.

Maar u bent allemaal familie. Wat u ook doet of waar u van hier ook naartoe gaat, u zult de herinnering meedragen aan de geschiedenis die wij samen hebben geschreven. En u zult de levenslange waardering van een dankbare president houden. Dank u dat u gedurende de hele route in mij bent blijven geloven, over elke berg en door elk dal. U hebt mij de hele dag opgebeurd en ik zal altijd dankbaar zijn voor alles wat u hebt gedaan en al het ongelooflijke werk dat u hebt verzet.

Ik weet dat politieke campagnes weleens klein en zelfs onnozel lijken. En dat biedt volop voer voor de cynici die ons voorhouden dat politiek niets meer is dan een wedstrijd tussen ego’s of het domein van deelbelangen. Maar als u ooit de kans krijgt om te praten met de mensen die op onze bijeenkomsten kwamen en zich verdrongen in de gymzaal van een middelbare school – of mensen ’s avonds laat heeft zien werken op een campagnekantoor in een kiesdistrictje ver van huis – zal iets anders ontdekken.

Dan hoort u de vastberadenheid in de stem van een jonge werkstudent die campagne voert omdat hij zeker wil weten dat elk kind diezelfde kans krijgt. Die hoort de trots in de stem van een vrijwilligster die van deur tot deur gaat omdat haar broer ten slotte werk vond toen de plaatselijke autofabriek een extra ploegendienst invoerde.

U zult het diepe patriottisme horen in de stem van de echtgenote van een militair die ’s avonds laat aan de telefoon zit om voor elkaar te krijgen dat niemand die vecht voor dit land ooit hoeft te vechten om een baan of een dak boven zijn hoofd als hij thuiskomt.

Dat is waarom we dit doen. Dat is wat politiek kan zijn. Dat is waarom verkiezingen ertoe doen. Het is niet klein, het is groot. Het is belangrijk. Democratie in een natie van 300 miljoen kan luid en vuil en gecompliceerd zijn. We hebben onze eigen meningen. Ieder van ons heeft diep gekoesterde overtuigingen. En wanneer we moeilijke tijden beleven, wanneer we grote beslissingen nemen als land, stimuleert dat noodzakelijkerwijs passies, wakkert het controverse aan. Dat zal na vanavond niet veranderen. En het zou ook niet moeten. De discussies die we hebben, zijn een teken van onze vrijheid, en we kunnen nooit vergeten dat mensen in verre landen op dit moment hun leven riskeren, alleen maar voor een kans om te argumenteren over de onderwerpen die ertoe doen, de kans om hun stem uit te brengen, zoals wij vandaag hebben gedaan.

Maar ondanks al onze verschillen delen de meesten van ons bepaalde verwachtingen over de toekomst van Amerika.

We willen dat onze kinderen opgroeien in een land waar ze toegang hebben tot de beste scholen en de beste leraren, een land dat zijn erfenis naleeft als de wereldleider in technologie en ontdekkingen en innovatie, met alle goede banen en nieuwe bedrijvigheid die volgen.

We willen dat onze kinderen leven in een Amerika dat niet wordt belast met schuld, dat niet wordt verzwakt door ongelijkheid, dat niet wordt bedreigd door de destructieve kracht van een opwarmende planeet.

We willen een land doorgeven dat veilig is en gerespecteerd en bewonderd over de hele wereld, een natie die wordt verdedigd door het sterkste leger op aarde en de beste manschappen die deze wereld ooit heeft gekend, maar ook een land dat met vertrouwen voortbeweegt voorbij deze tijd van oorlog, om een vrede te creëren die is gebouwd op de belofte van vrijheid en waardigheid voor ieder mens.

We geloven in een genereus Amerika, in een medelevend Amerika, in een tolerant Amerika dat openstaat voor de dromen van de dochter van een immigrant die studeert op onze scholen en trouw belooft aan onze vlag, voor de jonge jongen in het zuiden van Chicago die een leven voor zich ziet dat verdergaat dan de dichtstbijzijnde straathoek, voor het kind van een meubelmaker in North Carolina dat dokter of wetenschapper wil worden, ingenieur of ondernemer, diplomaat of zelfs president.

Dat is de toekomst waar we op hopen.

Dat is de visie die we delen. Dat is waar we naartoe moeten – vooruit. Dat is waar we naartoe moeten.

Welnu, we zullen het oneens zijn, soms hevig, over hoe we daar komen. Vooruitgang zal komen bij vlagen, zoals dat al meer dan twee eeuwen gebeurt. Het is niet altijd een rechte lijn. Het is niet altijd een gebaand pad. Op zichzelf zal de erkenning dat we gemeenschappelijke verwachtingen en dromen hebben geen einde maken aan alle politieke verstopping, al onze problemen oplossen of in de plaats komen van het ijverige werk van consensus bouwen en het sluiten van de moeilijke compromissen die dit land vooruit moeten helpen.

Maar die gemeenschappelijke band is waar we mee moeten beginnen. Onze economie is zich aan het herstellen. Een decennium van oorlog is aan het eindigen. Een lange campagne is nu voorbij. En of ik uw stem heb verkregen of niet, ik heb naar u geluisterd. Ik heb van u geleerd. En u heeft me een betere president gemaakt. En met uw verhalen en uw worstelingen keer ik meer vastbesloten en meer geïnspireerd dan ooit terug naar het Witte Huis en naar het werk dat er te doen is en de toekomst die voor ons ligt.

Vanavond heeft u gestemd voor actie, niet voor gebruikelijke politiek. U heeft ons gekozen om ons te laten concentreren op uw banen, niet op die van ons.

En in de komende weken en maanden verheug ik me erop om de hand te reiken naar en te werken met leiders van beide partijen om de uitdagingen aan te gaan die we alleen samen kunnen oplossen – het terugbrengen van ons tekort, het hervormen van onze belastingen, het verbeteren van ons immigratiesysteem, het bevrijden van onszelf van buitenlandse olie. We moeten meer werk verrichten.

Maar dat betekent niet dat uw werk is gedaan. De rol van burgers in onze democratie eindigt niet met uw stem. Het ging er nooit om in Amerika wat er voor ons kan worden gedaan. Het gaat erom wat door ons samen kan worden gedaan, door het harde en frustrerende, maar noodzakelijke werk van zelfbestuur. Dat is het beginsel op grond waarvan we zijn opgericht.

Dit land kent meer welvaart dan elke andere natie, maar dat is niet wat ons rijk maakt. We hebben de grootste militaire macht in de geschiedenis, maar dat is niet wat ons sterk maakt. Onze universiteit en onze cultuur worden in de hele wereld benijd, maar dat is niet wat de wereld tot ons laat blijven komen. Wat Amerika uitzonderlijk maakt, zijn de banden die de meest diverse natie op aarde bij elkaar houden, het geloof dat ons lot is gedeeld, dat dit land alleen werkt als we bepaalde verplichtingen tot elkaar en tot toekomstige generaties accepteren, zodat de vrijheid waar zo veel Amerikanen voor hebben gevochten en voor zijn gestorven komt met zowel verantwoordelijkheden als rechten, en dat omvat liefde, liefdadigheid, plichtsgevoel en patriottisme. Dat is wat Amerika groot maakt.

Ik heb vanavond hoop, omdat ik deze geest in Amerika aan het werk heb gezien. Ik heb het gezien in familiebedrijven waarvan de eigenaren liever hun eigen loon willen verlagen dan hun buren willen ontslaan en in de werklieden die liever het aantal uren willen terugbrengen dan dat ze een vriend een baan zien verliezen. Ik heb het gezien in de soldaten die opnieuw in dienst gaan na het verliezen van een arm of been en in de SEAL’s die de trappen op stormden naar duisternis en gevaar, omdat ze wisten dat er een kameraad achter hen stond die hen ruggensteunde. Ik heb het gezien aan de kusten van New Jersey en New York, waar de leiders van elke partij en elk regeringsniveau hun onderlinge verschillen opzij hebben gezet om te helpen met het herbouwen van een gemeenschap uit de puinhopen van een verschrikkelijke storm.

En ik zag het onlangs in Mentor, Ohio, waar een vader het verhaal vertelde van zijn acht jaar oude dochter wier lange strijd tegen leukemie hun familie alles had gekost als er geen wet voor de hervorming van de ziektekostenverzekering was aangenomen, een paar maanden voordat het verzekeringsbedrijf zou ophouden met betalen voor haar zorg. Ik had een kans om niet alleen met de vader te praten, maar om ook die geweldige dochter van hem te ontmoeten. En toen hij de menigte toesprak, had iedere ouder die luisterde naar het verhaal van die vader tranen in de ogen, omdat we wisten dat dat kleine meisje onze dochter zou kunnen zijn.

En ik weet dat iedere Amerikaan wil dat haar toekomst even schitterend is als die van de ander. Dat is wie wij zijn. Dat is het land waarvan ik zo trots ben dat ik het mag leiden als uw president.

En ondanks alle hardheid waar we doorheen zijn gegaan, ondanks alle frustraties van Washington, ben ik nooit hoopvoller geweest over onze toekomst dan vanavond. Ik ben nooit hoopvoller geweest over Amerika. En ik vraag u om in die hoop te volharden.

Ik praat niet over blind optimisme, het soort hoop dat de enormiteit van de toekomstige taken en de obstakels op ons pad negeert. Ik praat niet over het wensdenken dat ons toestaat de zaak van een afstand te blijven bekijken en een gevecht te mijden. Ik heb altijd geloofd dat hoop dat koppige ding in ons is dat aandringt, ondanks al het bewijs van het tegendeel, dat iets beters op ons wacht zolang we de moed hebben om verder te blijven reiken, te blijven werken, te blijven vechten.

Amerika, ik geloof dat we kunnen bouwen op de vooruitgang die we hebben gemaakt en kunnen blijven vechten voor nieuwe banen en nieuwe kansen en nieuwe zekerheid voor de middenklasse. Ik geloof dat we de belofte van de stichting van ons land kunnen vasthouden, de idee dat als je bereid bent om hard te werken, het niet uit maakt wie je bent of waar je vandaan komt, hoe je eruit ziet of waar je liefde ligt. Het maakt niet uit of je zwart of blank of latino of Aziatisch of Native American of jong of oud of rijk of arm bent, gezond, gehandicapt, homo of hetero. Je kunt het maken hier in Amerika als je bereid bent om het te proberen.

Ik geloof dat we samen deze toekomst kunnen grijpen, omdat we niet zo verdeeld zijn als onze politiek suggereert. We zijn niet zo cynisch als de commentatoren geloven. We zijn groter dan de som van onze individuele ambities en we blijven meer dan een verzameling rode en blauwe staten. We zijn en zullen altijd de Verenigde Staten van Amerika zijn.

En samen, met uw hulp en de genade van God, zullen we onze reis voorwaarts continueren en de wereld eraan herinneren waarom het is dat we leven in het beste land op aarde. Dank u, Amerika. God zegene u. God zegene de Verenigde Staten.

Bekijk hier de volledige speech: