Vernons falset is grootste troef van Bon Iver

Bon Iver. Gehoord: 6/11 HMH.

Justin Vernon, alias Bon Iver, nam zijn debuut-cd op in zijn eentje, in een verlaten schuur in Wisconsin. For Emma, Forever Ago (2008) leverde hem snel een internationale aanhang op. Gisteravond speelde Vernon in de uitverkochte Heineken Music Hall, Amsterdam. De schuur had hij meegenomen: lappen bakenden een ruimte af op het podium, lichtjes twinkelden daarboven als sterren.

Daarbinnen stonden de negen muzikanten die Vernon tegenwoordig om zich heen verzamelt: twee drummers, een trombonespeler en trompettist, gitaristen, achtergrondzangers, en een violist. Grootste troef van Bon Iver is Vernons hoge falsetstem die kwetsbaar en hunkerend door de liedjes dwaalt. Die stem heeft niet veel kracht en gaat makkelijk kopje onder in de instrumentaties.

Toch werd er gisteravond groot uitgepakt. De oorspronkelijke typering van Vernons muziek als ijle folkliedjes, doet hem inmiddels te kort: zijn tweede cd, Bon Iver (2011), klonk al weelderig. Live worden de nummers verder opgerekt, uitgebouwd en soms onherkenbaar veranderd tot iets dat, ondanks de dubbele drums, meer modern klassiek dan popmuziek is. De volle bezetting deed soms verlangen naar een helderder structuur. Ook Vernons frivolere kant bleef onderbelicht. Of het moest de lange versie zijn van het nummer Woods, een spektakel van met ‘autotune’ vervormde robotstemmen. Indrukwekkend waren de uitvoeringen van zijn eerste hit Skinny Love, Holocene, Towers en Creature Fear.