Na zwarte humor volgen de tranen

Crulic – The Path to Beyond. Regie: Anca Damian. In: Eye, Amsterdam. ****

Er zijn niet veel films met een voice-over van een overledene; het beroemdste voorbeeld is Sunset Boulevard (1950). De stem vanuit het graf duikt nu op in de Roemeense animatiefilm Crulic, waarin de verteller terugblikt op zijn (korte) leven en eenzelfde soort sarcasme tentoonspreidt als Joe Gillis in Sunset Boulevard. De stem is die van Claudiu Crulic, een Roemeense jongen die als gelukszoeker naar Polen trekt, waar hij ten onrechte van diefstal wordt beschuldigd en vermalen raakt in het juridische systeem.

Crulic is slachtoffer van xenofobie en een rechtsysteem dat het niet zo nauw neemt met burgerrechten. Het is aan te bevelen de aftiteling uit te kijken: dan blijkt dat ‘het geval Crulic’ niet zonder politieke gevolgen bleef.

Crulic heeft een speelse vorm, waarin zwarte humor langzaam plaats maakt voor woede en tranen. Ook experimenteert Crulic met stijlen, van stopmotion poppenanimatie tot cut-outs. Een losse schetsstijl incorporeert foto’s van Claudiu Crulic, de locaties waar hij ooit rondliep worden soms half ingetekend. De aangrijpende film – eigenlijk een documentaire – doet de definitie van animatie eer aan: het tot leven wekken van levenloos materiaal.