Column

Duiden

Dat Obama nog even door mag is wel aardig, maar hoe moet dat nu met de duiding?

Wie houdt ‘de laatste actualiteiten’ bij, volgt ‘met meerdere nieuwsdesks’ welke ‘veranderingen zijn doorgemaakt’ en hoe wij ‘de geschiedenis ingaan’? ‘Van minuut tot minuut’? Wie komt ‘het laatste nieuws delen’? Of legt even uit ‘of we de erfenis van George W. Bush te boven zijn’?

‘Waargemaakte verwachtingen’, anyone? Amerika-liefhebbers, datafreaks, nieuwsjunkies: ‘de barsten in de melting pot’, puh-lease? ‘Masterclass’, ergens? ‘De rol van diversiteit in de verkiezingen’? Ook graag qua ‘etnische en seksuele minderheden’?

Positionering? Positionering! ‘Ten opzichte van het Midden-Oosten’ – wakker worden! Om maar te zwijgen van ‘de invloed van China’? Beeldfragmenten, toen en nu? Roadtrips naar te gekke, héél gekke Amerikanen? Nixon? Nixon!

Goddank, het is over. Iets zegt me dat u er ook zo over denkt: dat hartverscheurende filmpje met de 4-jarige Amerikaanse Abigael om precies te zijn, nog maar een week geleden op YouTube gezet en vanmorgen niet voor niets al ruim dertien miljoen keer bekeken. Waarom Abby huilt, vraagt haar moeder: „Just because I am tired of Bronco Bamma and Mitt Romney”, snikt het meisje, schokkend van alweer een nieuwe golf tranen. (Mijn eigen dochter (8) noemt hem ernstig ‘Romby’, maar dit terzijde.)

Voor wie een tijdje in Amerika woonde waren er de laatste weken overal boekenbonnen te verdienen, of kunstig verpakte flessen wijn. Zelf kon ik helaas meestal niet. Ik hoef namelijk mijn mond maar open te doen om iets Amerikaans te duiden, of ik sterf van heimwee. En hoe kun je heimwee nou duiden?

Moest ik het hebben over kleine, opgewekte Danielle uit Benning Terrace, haar handstand, haar blije sprongetjes, en dat in de gevaarlijkste buurt van Washington? Over Eric Sheptock: nog steeds dakloos, ondanks duizenden Facebook-vrienden? Over Regina Holliday, die haar man zag sterven, terwijl zij vocht met hun zorgverzekeraar ? Of zou ik het hebben over David Krakow en de andere jonge miljonairs van de Resource Generation, die nog steeds hun erfenissen weggeven? Over Kareem Salama, de moslimcountryzanger? En Mike Mallah, de antiterrorist? Misschien nog één keer vertellen over gesegregeerde jongensjaren van gogo-zanger Chuck Brown – God hebbe zijn luidruchtige ziel? Mijn verkiezingen waren toevallig hún verkiezingen.

Obama herhaalde vanmorgen in zijn overwinningstoespraak hoe hij denkt over hoop. Voor de cynici: hij onderscheidt het nog altijd expliciet van „blind optimisme”, dat obstakels negeert. Hoop volgens Obama: „That stubborn thing inside us that does not resist.”

Wat die woorden aan herinnering omwoelen, is nauwelijks uit te leggen. En uw verkiezingen zijn waarschijnlijk weer een nieuw verhaal. Laat u niet van de wijs duiden: koester het. Dat is het prachtige van Amerika.

Margriet Oostveen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Christiaan Weijts.