Wie is onze beste kans – Romney of Obama?

Vier jaar geleden was de spraakmakende Nederlandse gemeente verliefd op Barack Obama. Dan besef je dat Nederland een gidsland is, het Californië van Europa. Liberaal, tolerant, afkerig van fundamentalistische religieuze bemoeienis met het dagelijks leven en best tevreden. Zelfs een rechtse VVD’er kan zich nog senang voelen op de patriottenvleugel van de Democratische partij.

Obama of Romney?

Wij mogen daar niet stemmen, maar we mogen wel kiezen. Voor ons economisch belang. Dat is Romney. Ons belang. Het belang van Europa. Zoals, het VVD-PvdA-regeerakkoord zegt: „Als het Europa goed gaat, gaat het ons goed.”

Nee, ons economisch belang zit niet in de belastingplannen van Romney, die volgens de staf van Obama voor 65.000 Nederlandse banen zorgen. Dat is voor Amerikaans intern gebruik. Wij zijn voor Amerikaanse bedrijven een belastingparadijs. Zij stallen hier tientallen miljarden. Dat geld terugsturen naar de VS is duur want de winstbelasting daar is bijna het dubbele van hier. Maar een banengolf wordt het niet. Wie een glimp van de belastingroute wil opvangen, moet op Google (de zoekmachine) maar eens de woorden Dutch sandwich, Google (de onderneming) en Double Irish intikken. Maar vertel het niet verder, want dan krijgt u last met het ministerie van Financiën. Obama had in 2009 de euvele moed om Nederland als belastingparadijs aan te prijzen. Het kabinet protesteerde. Obama liet zijn claim vallen.

Nee, het beste argument voor Romney is de bijziendheid van de financiële markten en de dominantie van Amerikaanse geldbeheerders en handelaren. Dat zit zo: een Republikeinse president hoeft zich nooit te bewijzen tegenover Wall Street en de geldelite die de internationale speculatie- en kapitaalstromen in profijtelijke banen moet leiden. Hij is politiek gesproken een van hen. Nog mooier: Romney is ook zakelijk een van hen. Als oprichter van private equity financier Bain heeft hij met de grote zakenbanken gewerkt. Sommige beheren zijn kapitaal.

De geldmannen en -vrouwen kiezen met president Romney voor de Verenigde Staten. Vertrouwen schept vertrouwen. Dat is Obama in vier jaar niet gelukt. Met Romney verbetert de dollar ten opzichte van de euro. Hoe meer, hoe beter. Dertig jaar geleden was dat een cruciale steun in de rug om toen uit onze depressie economie te komen. De geschiedenis herhaalt zich nooit, maar sommige trends zijn onweerstaanbaar.

Laat u wat dat betreft niets op de mouw spelden door Franse regeringsleiders en andere chauvinistische politici die prat gaan op een sterke euro. Zelfs onze minister-president Mark Rutte rept nog wel eens van de sterke euro als bewijs van Europese kracht en de noodzaak Griekenland te redden. Niet dus. Een sterke dollar en mitsdien een zwakke euro is het beste voor onze positie als uitvoerkampioen. Dat is cruciaal om ons uit de crisis te exporteren.

Daarom: Romney.

De redacteuren Maarten Schinkel en Menno Tamminga schrijven in deze wisselcolumn over economische ontwikkelingen.