Vroeger

Je zit in de trein en je mijmert wat. Niet over de vertraging, noch over de deuren die niet meer opengaan, en ook niet over de koffiebar die geen koffie meer schenkt. Nee je zit in de trein en je mijmert over vroeger. Opeens is het zover. Je zit op een terrasje en het gebeurt je weer. Je hebt het niet over dingen, maar over vroeger.

Een groot moment, want iedereen weet dat er een leven voor en na vroeger is. In het pre-vroegerse tijdperk geldt: er is een leven voor vroeger en daarna is het afgelopen. In het post-vroegerse tijdperk geldt helaas hetzelfde. Er wordt veelal verlangd naar of gemijmerd over het leven voor vroeger. Toch is er een lichtpuntje: het leven na vroeger duurt vaak veel langer. Zodoende strekt vroeger zich voortdurend uit. Er zijn dus als het ware meerdere vroegers.

Met vroeger zijn meerdere dingen aan de hand. Je kunt er in blijven hangen en je er door laten verzuren, maar je kunt het ook tot een deugd maken en er al je verhalen, je grappen en je begrip vandaan halen. Het voordeel van vroeger is namelijk dat je er alleen-eigenaar over bent. Net als in een eenmanszaak.

Of je kunt het vergeten, dat is ook een optie, ik ben alleen nog niet oud genoeg om te weten of dat echt werkt. Maar als ik er wat langer over nadenk, denk ik van niet, je wordt tenslotte steeds meer vroeger en steeds minder toekomst. Voor je 40ste zou het dus wel kunnen, maar daar waar toekomst overgaat in vroeger, lijkt het me een lastige bezigheid. Hoe kun je jezelf nou vergeten?

Vroeger dus. Ik (29) mijmerde over vroeger tegen een vriendin (26), die schertste dat ze vroeger nog niet heeft meegemaakt. Sindsdien drink ik drankjes op het terras met mijn vriendinnen 29+ met een voorkeur voor 40+. Die zijn toch leuker.

Ik vraag me af hoe vroeger na mijn 40ste aanvoelt, als ik de dingen niet meer kan vergeten. Maar ik vraag me vandaag vooral af of morgen een nieuwe vroeger inluidt, het vroeger van Obama. Of dat zijn vroeger nog lang niet begonnen is.