‘Gecontrolleerd’

Condoleren is nooit mijn sterkste kant geweest. Er hebben me heel wat rouwkaarten vanaf het bureau schuldbewust liggen aanstaren Ik vond het ook geen goede tekst. ‘Gecondoleerd’ was in mijn ogen toch een beetje synoniem aan ‘ik weet echt niet wat ik moet zeggen’. Maar goed, dat is gedoe op begrafenissen, dan ben je al

Condoleren is nooit mijn sterkste kant geweest.

Er hebben me heel wat rouwkaarten vanaf het bureau schuldbewust liggen aanstaren

Ik vond het ook geen goede tekst.

‘Gecondoleerd’ was in mijn ogen toch een beetje synoniem aan ‘ik weet echt niet wat ik moet zeggen’.

Maar goed, dat is gedoe op begrafenissen, dan ben je al aanwezig en neemt niemand je verder iets kwalijk.

Ik herinner me een huisgenote van wie de vader plotseling overleed.

Ik kwam haar tegen op de trap en vroeg: „Hoe voel je je?”

Het antwoord ‘Hoe denk je?’ kwam als een natte dweil in het gezicht.

Sindsdien besefte ik bij elk sterfgeval dat er een situatie was ontstaan waar ik meer kwaad dan goeds kon aanrichten.

Er hebben me in de loop der jaren heel wat rouwkaarten vanaf de hoek van het bureau schuldbewust liggen aanstaren. Dan twijfelde ik zo lang over de tekst in een mail, een sms, een telefoontje of een kaart terug dat uiteindelijk van uitstel afstel kwam, iets waar je dan later weer ontzettende spijt van krijgt als je de afzender van de kaart weer tegenkomt. Dat je dan ter hoogte van de groenten in de Albert Heijn gaat staan uitleggen dat je niet wist hoe te reageren en voorzichtig informeert of het een mooie uitvaart was.

Vorige week bevond ik me na het overlijden van mijn vader plotseling aan de andere kant van de medaille. Ik bleek niet de enige die met het fenomeen worstelt. Ik kreeg te maken met mensen die ik helemaal niet zo goed ken – en die mijn vader helemaal niet heeft gekend – die bijna overdreven op het nieuws reageerden.

‘Ver-schrik-ke-luk! Ik heb de hele dag aan je gedacht. Ik slaap er niet van. Koester de goede herinneringen, doe rustig aan. O, o, wat erg!’

Met mensen die nodig vonden om de boel zelf te relativeren.

‘Hij had de leeftijd, er zijn er jonger gestorven.’

Met mensen die de link legden met zichzelf of met nog erger nieuws.

‘Een nichtje van mij is vorig jaar overleden. Die was 24.’

En met mensen die mijn vriendin de opdracht gaven om mij te condoleren.

‘Zeg hem hoe verschrikkelijk ik met hem en zijn familie meeleef.’

De sms met de tekst ‘gecontrolleerd’ vond ik ook bijzonder.

Uiteindelijk bleek ik met iedere vorm van aandacht blij, iets wat ik tevoren ook niet achter mezelf had gezocht. De meeste moeite had ik met mensen die ik goed ken en die niets van zich lieten horen, met mensen zoals ik zelf dus. Mensen die niet weten wat ze moeten zeggen en dus maar niets zeggen en zich later in allerlei bochten wringen om dat uit te leggen.

Ik ben het woord ‘gecondoleerd’ op waarde gaan schatten en wilde dat er meer van dat soort woorden waren. Zo snak ik ook naar een woord voor als je te laat komt, of als je iets niet op tijd inlevert, want de reden dat je vader is overleden is natuurlijk ook maar beperkt houdbaar.