De vier van Epke

H et was zo’n druilerige dag waarop ik in bed wilde blijven liggen. En maar hopen dat een zeiknatte merel op de balkonrand landde die met z’n snavel de veren ging herschikken.

Een vogel bespieden. De wijzers van de klok zien verspringen. De buizen van de centrale verwarming horen tikken. Schijnbaar onbelangrijke zaken die waterkoude uren alsnog van de goede sfeer konden voorzien.

Het grote geluk kwam uit de digitale tablet. Op YouTube stond een vers filmpje met grote gevolgen. De titel klonk als een line-up van hoofdrolspelers in een te verfilmen epos: Cassina, Kovacs, Kolman en Gaylord II.

Vorige week had turner Epke Zonderland in De Wereld Draait Door gemeld dat hij zich moest blijven verbeteren om zijn collega’s voor te blijven. Hij werd in augustus olympisch kampioen door op de rekstok drie vluchtelementen aaneen te smeden. Hij zou er de komende tijd vier achter elkaar proberen te maken.

De heilige drie-eenheid verstoten door een viertrapsraket.

In de turnzaal had iemand tijdens de training van Epke een simpele camera neergezet. Het beeld op mijn computer stond nog stil. Het leek een gewone trainingsdag in de nagenoeg lege hal. Op de achtergrond leunde een turnmeisje met haar ellebogen op een balk. Ze droeg een joggingbroek en een zwart sporthemdje. Ze keek van de camera af.

Ik startte het filmpje. Epke hing al aan de rekstok. Hij was slechts gekleed in een korte, witte broek. Hij maakte een paar rondjes als aanloop. De snelheid was hoog genoeg. Epke begon aan zijn waaghalzerij.

De Cassina. Goed.

De Kovacs. Goed.

Het turnmeisje in de verte keek niet naar Epke. Ik vergrootte het beeld en zag dat er een man – haar trainer wellicht – aan de andere kant van de balk tegen haar praatte. Het meisje ondersteunde haar kin met haar hand. Ze was heerlijk sloom.

Daar kwam de Kolman al.

Ik wilde tegen het beeldscherm schreeuwen naar het afwezige meisje: „Epke gaat voor vier. Kijken. Hij zet de hele turnwereld op zijn kop. Je bent erbij. Daar!”

De Kolman. Ook perfect.

Had Epke genoeg kracht over voor het vierde vluchtelement?

Nog een paar seconden en de gouden olympiër veroorzaakte een oerknal in turnland. Als zijn poging slaagde was hij miles ahead. Niemand zou bij vliegen nog denken aan Felix Baumgartner, die zich van 39 kilometer hoogte naar de aarde liet vallen.

Lekker makkelijk, met een parachute op je rug.

Daar kwam de Gaylord II. Gelukt.

Het ging als vanzelf. Ik vermoedde dat het niet de eerste keer was dat Epke ‘De Vier’ had gedaan. We mochten het nu pas zien. Epke viel achterover in de kussens. Gejuich vanachter de camera.

Het slome turnmeisje keek eindelijk de goede kant op. Te laat. Ze stond vlakbij een legendarische oefening en had die zojuist gemist. Alsof astronaut Buzz Aldrin in The Eagle lag te slapen terwijl Neil Armstrong zijn eerste stappen op de maan zette.

Ik weet niet of Epke nog uit de kussens omhoog is gekomen of dat hij op die historische plek met een glimlach rond de mondhoeken in slaap is gevallen.

En het turnmeisje? Hoe is het met haar?