Met de blik op China

Afgelopen week was voor media overal ter wereld de week van Sandy. De orkaan die in New York en elders aan de dichtbevolkte Amerikaanse oostkust leidde tot veel ellende, kreeg ook in India aandacht. Maar in de dagbladen was het niet meer dan een fotogeniek terzijde. Televisiezenders stonden langer stil bij de orkaan, maar ook zij richtten de camera al snel weer op de eigen Aziatische regio.

Daar stevende óók een storm op de kust af: ‘Nilam’, een cycloon die zich had ontwikkeld boven de Golf van Bengalen. Niet zo verwoestend als superstorm Sandy, maar toch: ruim 150.000 evacués en zeker 7 doden. Nilam kende zijn eigen mediadrama. Pal voor het strand van Chennai (Madras) liep een groot vrachtschip aan de grond. Zes zeelieden probeerden in een reddingssloep de kust te bereiken, maar de boot sloeg om. Tientallen toeschouwers op het strand zagen hoe de zeelieden zich te midden van hoge golven aan de gekapseisde sloep vastklampten. TV-zender NDTV publiceerde een via twitter verkregen foto van hun laatste momenten. Vrijdag waren vier lichamen geborgen.

In India strekt de wereld zich maar net uit tot de Verenigde Staten. Europa is een voetnoot. Nederland haalde deze week in India overigens wel het nieuws met een paragraaf uit het regeerakkoord: het afblazen van de wietpas – kort vermeld, achterin de krant.

Zelfs de Amerikaanse verkiezingsstrijd haalt niet vaak de voorpagina’s. Maar het YouTube-fimpje dat afgelopen week opdook, waarin de 4-jarige Abigael huilend vertelt dat ze ‘genoeg heeft van Bronco Bamma en Mitt Romney’ is in India een hit. ‘Huil maar niet, hoor, lieverd, de verkiezingen zijn snel weer voorbij’, zegt de moeder van het meisje buiten beeld.

Ook voor India zijn de VS nog altijd het machtigste land ter wereld, maar de gedachte dat India meer invloed moet krijgen nu Azië oprukt, minstens met een permanente zetel in de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, is hier wijdverbreid. Die invloed moet gelijkwaardig zijn aan die van China, klinkt het dan. De afgelopen week was er veel aandacht voor de vijftigste verjaardag van de Indiase nederlaag in de grensoorlog van 1962 met zijn machtige buurman en rivaal. Breed werd uitgemeten hoe India met zijn amateuristische buitenlandbeleid diplomatieke kansen liet liggen om oorlog met het veel sterkere China te voorkomen.

Gisteren deed The Times of India, de grootste Engelstalige krant met een oplage van 7 miljoen, een zielloze poging het aftellen naar de Amerikaanse presidentsverkiezingen in gang te zetten. Het was een ander artikel op de ene internationale pagina die de kant telde dat de aandacht trok: China kijkt weer naar India. Vreedzaam dit keer. Als reactie op de Amerikaanse pogingen de Chinese invloed in te dammen raden Chinese strategen aan de banden met India aan te halen.

Het verbeteren van de relatie met Beijing is voor India misschien wel belangrijker dan een goede band met Washington, menen sommigen. ‘India mist nog steeds staatsmanschap in zijn internationale beleid’, schrijft K. Shankar Bajpai, voormalig ambassadeur in China en de Verenigde Staten, op de opiniepagina van dagblad The Hindu. En nu is China pas écht machtig in de regio.