Column

Happy Ending

Dus ik woon in een hoerenbuurt. Om mij heen zijn namelijk een stuk of wat schimmige Chinese massagesalons en nu ik weet dat ze daar aan happy ending doen beginnen mijn rugklachten behoorlijk op te spelen. Wordt deze massage vergoed door de zorgverzekering? Gezien de premie die we binnenkort gaan ophoesten, denk ik van wel. Volgens mij krijgen we vanaf 2014 kaviaar en champagne bij de huisarts. Als we de huisarts nog halen. Vroeger kwam je daar met een gezonde blessure als een tennisarm of een voetbalknietje, maar niemand heeft nog geld om te sporten. Al het geld is op voorhand naar de zorg. Dus ouderwets je poot breken op een Zwitserse alp is er niet meer bij. Onbetaalbaar. Wat een fantastische rekenfout van het door Lucky TV terecht tot nichten gebombardeerde duo Rutte en Samsom. Diederik wordt bij ons thuis inmiddels Samsam genoemd. Wat waren ze blij met hun toch iets te snel in elkaar geflanste regeerakkoordje. Kirrend zaten ze bij Jeroen en Paul. Maar ik vrees toch dat ze nog even op bijles moeten om wat dingetjes na te kijken. Raar dat de VVD zo in zijn eigen nadeel heeft gerekend. Geen gewoonte van deze partij. Voortaan zou ik Ton Hooijmaijers, Jos van Rey, Henry Meijdam, Wilma Verver en Ricardo Offermans laten onderhandelen. Dan is de uitkomst dat iedereen, behalve VVD’ers, een zorgpremie moeten betalen. Grappigste van de hele zaak is dat Robin Linschoten zich er inmiddels mee bemoeid heeft. Robin, ooit de rechterhand van Dirk Scheringa, pleit voor rechtvaardigheid. Als ik Robin was zou ik me de komende twintig jaar helemaal nergens mee bemoeien. Nog niet met het zakgeld van mijn kinderen. Nee, wil Marx Rutte, zoals hij door zijn clubblad De Telegraaf inmiddels genoemd wordt, niet de nieuwe Tofik Dibi van Nederland worden dan moet hij nog deze week in diezelfde krant met chocoladeletters aankondigen dat hij opgewonden, blind en verliefd was en zich daardoor schromelijk vergist heeft. Dan is er alsnog een kans op happy ending voor de VVD.

De zichtbaar opgewonden Rutte en Samsom hadden bij Pauw & Witteman de stoel vast opgewarmd voor advocaatje-leef-je-nog Bram Moszkowicz, die de volgende dag trachtte uit te leggen waarom hij onschuldig was. Aandoenlijk kwartiertje dat de bloednerveuze man geen goed deed. De journalisten wezen hem op het feit dat bepaalde klachten gegrond waren verklaard, waarop Bram zei dat ze pas ingediend waren nadat er meer mensen waren gaan zeuren. Wat dat er mee te maken had? Bij de BBC-viespeuk Jimmy Savile kwamen de klachten ook pas echt los toen de eerste slachtoffers iets hadden losgelaten, maar dat neemt niet weg dat hij zijn leuter diep in die kleuters geduwd had. Mocht ik ooit een advocaat nodig hebben, dan hoop ik dat-ie met betere argumenten komt. Aandoenlijk was zijn pleidooi voor zijn broertje en kantoorgenoot, die hij tot twee keer toe een briljant fiscaal jurist noemde. En dat terwijl hij zelf nog zat na te bibberen van een schikking met de fiscus. In zijn geval had ik mijn fiscale zaken door mijn briljante broer laten regelen. Denk dat het voor Bram geen happy ending wordt. Ik vrees een groot faillissement. Onlangs las ik een interview met zijn ex Eva Jinek in een beetje sneue glossy. Op dat moment waren zij en Bram gelukkiger dan Mark en Diederik. Ze hingen loom op foto’s genomen op uiterst luxueuze locaties. Van die droeve aanstelplaatjes. Steeds stond er bij wie hun kleren betaald hadden. Bram had een shirt van H&M, een broek van C&A, een zonnebril van de Blokker en instappers van de Schoenenreus. Toen dacht ik al: wat een treurigheid. En nu komt die zorgpremie daar nog overheen.

En ondertussen merk ik dat ik chronisch Moszkomoe en VVD-murw ben. Bekaf zelfs. Kapot. Ik wil weer eens goed nieuws dat me vrolijk maakt. Zoals? In Dierenpark Amersfoort is een olifantje geboren. Een lief klein olifantje dat een paar suffe zeurverhaaltjes mag uitblazen. Happy ending dus!