Gay ghetto

Achter een traditionele Amerikaanse houten veranda schuilt een modern huis met strakke lijnen en veel glas. Hier woont Will van twee met zijn moeders Julie en Jennifer. Ze wonen in het conservatieve hartland van de Verenigde Staten én tegelijkertijd te midden van honderden andere homogezinnen.

In een kunstenaarswijk in San Antonio, Texas, is een liberale enclave ontstaan waar het gros van de circa 3.500 homostellen van de stad woont. Eén op de drie paren heeft kinderen. Een hoger percentage dan waar dan ook in Amerika.

Hoe dat kan, daar verbazen de homo-ouders zich ook over, vertelt Julie (41) aan de lange tafel in hun keuken. Maar voordat we daar verder over filosoferen, wil ze graag kwijt dat ze droomt van de dag dat het er in Amerika niet meer toe doet of je homo bent. „We zijn een doodnormaal gezin. Alleen worden we anders behandeld door de overheid.”

Nu de redenen waarom er in San Antonio zoveel homo’s met kinderen wonen. Om te beginnen zijn er veel homoseksuelen in Texas. Wet van de grote getallen: er wonen simpelweg veel mensen, dus ook veel homo’s. Gediscrimineerd op het conservatieve platteland trekken ze naar steden als Houston en Austin.

In San Antonio wordt het ‘gay ghetto’ nog eens versterkt doordat de lokale rechters liberaler zijn dan in de rest van Texas. Cruciaal bij het krijgen van een kind, want de rechter moet instemmen met de adoptie door de tweede moeder of tweede vader. Dat is niet gegarandeerd.

„Laten we hopen dat de Republikeinen niet ontdekken dat adoptie in San Antonio vrij gemakkelijk is”, zegt Julie. Toen haar vriendin door het proces ging, zat de rechtzaal vol met homostellen uit heel Amerika. Ze waren naar San Antonio verhuisd om kinderen te krijgen.

Tel daarbij op dat onder de homogemeenschap in San Antonio veel latino’s zijn, een migrantengroep die relatief vaak voor kinderen kiest. Et voilà, daar is de perfecte formule voor een ‘gayby boom’.

Fascinerend vind ik dit soort onverwachte subculturen op onverwachte plekken. De VS zijn er het land bij uitstek voor. Amerikanen verhuizen duizenden kilometers om tussen gelijkgestemden te wonen. Familie is gezellig voor Thanksgiving en Kerst. De rest van het jaar wonen ze bij hun zelfgekozen stam.

Ook dat is vrijheid. Maar het blijven bubbels. Peuter Will in zijn pyjama met stripfiguren groeit op in een buurt waar het doodnormaal is om twee moeders of twee vaders te hebben. Maar daarbuiten is Texas nog altijd een staat vol haat tegen mensen als zijn moeders.

Amper tien jaar geleden was seks tussen homo’s nog strafbaar. Gouverneur Rick Perry, korte tijd favoriet om het namens de Republikeinen op te nemen tegen Obama, liet vastleggen dat trouwen alleen mag tussen man en vrouw.

Dit soort dingen maakt Julie furieus. Ze is „100 procent Texaan” en wil dezelfde rechten als iedereen. Trouwen, dat wil ze niet voor de romantiek. Het gaat om de uitkering die Jennifer en Will niet zullen krijgen als Julie overlijdt, ook al betaalt ze daar belasting voor.

In de tuin staat een bord met ‘Obama – Biden’. De moeders praten verder niet veel over politiek. Te deprimerend. Liever besteden ze hun aandacht aan Will, die in het Engels en het Spaans wordt opgevoed. Hij heeft recht op het beste in de wereld.

Als het moet, dan gaan ze daarvoor demonstreren in Washington. Hun boodschap voor de winnaar van de verkiezingen: let op de lesbische tijgermoeder.

In deze rubriek beschrijven de verslaggevers hun indrukken in Amerika. Maandag volgt de tiende en laatste bijlage van NRC Goes America: verkiezingsgids in De Wereld.