Dochter & zoon: ‘Onafscheidelijk’

Nadine en Paul waren als kinderen al twee handen op één buik: ‘We sliepen altijd op dezelfde kamer.’ Samen nemen ze straks The American Book Center over van hun moeder Lynn.

Foto David Galjaard

Nadine (35) en Paul (31) Kaplanian groeiden op in de winkel van hun ouders. Toch stond nog niet vast dat ze ooit in het bedrijf zouden komen.

Nadine: ,, Als baby lag ik al met een dekentje in een open kassalade als mijn moeder aan het werk was. Toch wilden mijn ouders niet dat Paul en ik voorbestemd zouden zijn om de zaak over te nemen. Rond 2005 besloot Paul dat hij het wel zag zitten het bedrijf straks over te nemen. Ik kwam net terug van een jaar Amerika. Ik besloot: ik ga dit ook doen, maar alleen samen met Paul. Sindsdien zijn we meer taken van Lynn gaan overnemen, zoals het leidinggeven aan de winkel en het personeel als onze moeder op vakantie is.

Ik zit meer aan de merchandisekant. Ik ben verantwoordelijk voor de etalage-inrichting en de Colorado Retail Experience. We willen graag service bieden naar Amerikaans model. Dus bezoeken we geregeld met een aantal medewerkers verschillende Amerikaanse bedrijven in Colorado om te zien hoe zij met klanten omgaan.”

Paul: ,,Nadine en ik waren eigenlijk altijd onafscheidelijk. We hadden vroeger twee slaapkamers, maar sliepen altijd op dezelfde kamer. Ik word blij als ik hoor dat zij er ook is op een dag dat ik werk. Je hoeft dan geen blad voor de mond te nemen. Natuurlijk zijn er discussies, maar meestal denken we hetzelfde. Ik richt me meer op de logistieke kant; ik zorg voor de bestellingen in de winkels. Ook ben ik een dag in de weekdaymanager, net als Nadine, zodat we er aan kunnen wennen hoe het is om de winkel te leiden.

Van de 52 medewerkers hebben 45 mensen een eigen specialisatie. Ze onderhouden de literatuur op hun vakgebied, denken na over evenementen die we er aan kunnen koppelen en adviseren ons. Meerdere keren kregen we het aanbod het bedrijf van de hand te doen. Maar dit is één grote, kleurrijke familie. Als je dat verkoopt aan jonge jongens, verandert die cultuur. We voelen het als onze verplichting voort te zetten wat onze ouders hebben opgebouwd.”