Diagnose psychiatrisch patiënt niet omarmd

Trudy Dehue stelt in ‘Eigen schuld als je geen pillen slikt’ (Opinie&Debat, 27 oktober) dat we, als we het gebruik van psychofarmaca willen verminderen, vooral moeten kijken naar de manier waarop we waarde toevoegen, in plaats van te kijken naar onze tekortkomingen.

Hier sta ik volledig achter. 80 procent van de ongemakken die een ziekte met zich meebrengt is te verminderen door iets te doen aan de omgang met de ziekte, zowel door de directe omgeving als de patiënt zelf. Voor het verlichten van de andere 20 procent is medicatie nodig.

Dehue noemt ook redenen voor het ontstaan van de medicalisering in de ggz. Medicalisering zou worden bevorderd door de wetenschap, met nieuwe en genuanceerder diagnoses. Een andere reden die zij noemt, is dat heel veel mensen een psychiatrische diagnose omarmen. Deze aanname vind ik echter te generaliserend. Omarming geldt wellicht voor ADHD (hoewel ik ook dat betwijfel), maar zeker niet voor andere psychiatrische aandoeningen, en al helemaal niet voor de ernstiger varianten. Deze mensen hebben dikwijls moeite met het aanvaarden van de diagnose, inclusief de bijbehorende medicatie. Dit heeft soms tot gevolg dat patiënt en omstanders te laat medische hulp inschakelen, met alle gevolgen van dien.

Miriam Fuchs

Bilthoven

ADHD-patiënt en arts zijn echt geen domoren

Trudy de Hue meent vanuit haar filosofische visie een duidelijk beeld te hebben van hetgeen zich afspeelt in de behandeling van patiënten met ADHD. ADHD-patiënt en de behandelaar zouden beide eigenlijk slachtoffer zijn van de farmaceutische industrie, die rond ADHD een dure mythe geschapen zou hebben. Een mythe dat ADHD een hersenafwijking zou zijn die met liefst zo duur mogelijke pillen behandeld zou moeten worden.

Het is duidelijk dat Trudy de Hue op dit punt nog nooit een spreekkamer van binnen heeft gezien. Wat wetenschappelijk onderzoek rond ADHD te melden heeft, laat ik hier in het midden. Erger lijkt dat Dehue zowel de patiënt als de behandelend arts afschildert als domoren. Beiden dansen maar een beetje naar de pijpen van de Mephisto van de farmaceutische industrie. De meeste patiënten in deze tijd zijn echter zeer goed geïnformeerd, de meeste artsen staan zeer kritisch ten opzichte van filmpjes en cadeautjes van farmaceuten. De wereld is al tientallen jaren zo dom niet meer als Dehue denkt. Kierkegaard wist het al: „Een filosoof met gezag is nonsens, hij kan immers niet verder kijken dan zijn eigen leer.”

Theo van Eerden

Arts-psychotherapeut