Rijsttafelakkoord

Het zal je maar gebeuren. Dan heb je net met grote voortvarendheid een in alle opzichten historisch regeerakkoord gesloten en dan komt je eigen beroepserelid, professioneel partijprominent, zelfbenoemd orakel en zwaargewicht onder de mastodonten Hans Wiegel het feestje verpesten door te zeggen dat je nog erger bent dan Joop den Uyl. En dat is in de belevingswereld van Wiegel erger dan het ergste wat iemand zou kunnen zijn.

Terwijl er toch alle reden was voor een feestje. Het akkoord is daadwerkelijk opmerkelijk. Het is niet minder dan een omslag in de parlementaire cultuur. In plaats van moeizame compromissen te sluiten, zijn beleidsterreinen uitgeruild. Waar men vroeger altijd zijn best deed om de moeizame compromissen te presenteren als de vervulling van zijn allerdiepste wensen, kunnen de twee partijen nu gewoon eerlijk zijn en zeggen dat ze bepaalde onderwerpen aan de ander hebben gegund.

Het is een rijsttafelcoalitie. In plaats van een smakeloze eenpansmaaltijd te bereiden, hebben de beide partijen hun eigen specialiteiten in kleine bakjes uitgeserveerd en iedereen kan eruit nemen wat hij lekker vindt. Het is geen toeval dat het akkoord tot stand is gekomen in Indisch restaurant Soeboer.

Nederland wordt de komende jaren door beide partijen bij toerbeurt geregeerd. Sommige problemen mag de PvdA oplossen terwijl de VVD het mag verzinnen op andere terreinen. Als dat betekent dat ze alle twee het initiatief mogen nemen op hun eigen specialismen zonder genoodzaakt te zijn om daarbij compromissen te sluiten met de ander, is het misschien wel een heel vruchtbaar, stabiel en verstandig model.

Maar Wiegels banvloek heeft geklonken. De Telegraaf is erbovenop gesprongen. Ze hebben er lang over nagedacht wie nóg erger was dan Den Uyl en konden eigenlijk alleen Karl Marx verzinnen. ‘Kampioen nivelleren’, kopte de krant. ‘Marx Rutte onder vuur.’ Maar de sprekendste kop vond ik: ‘Arme patiënten straks spekkoper’. De verontwaardiging van de Telegraaflezer kon niet treffender worden samengevat. Dat uitgerekend diegenen die geen cent te makken hebben en dan ook nog ziek worden, in de watten worden gelegd. Ten koste van gezonde, rijke burgers. Je vraagt je af waar ze het aan hebben verdiend.

    • Ilja Leonard Pfeijffer