Opknapbeurt voor Griekse schuldenlast zit er niet in

Door Neil Unmack

Publieke crediteuren van Griekenland – de regeringen van de landen van de eurozone die het land via een noodoperatie hebben geholpen en de Europese Centrale Bank (ECB) die voor zo’n 40 miljard euro aan Griekse staatsobligaties heeft gekocht – gaan klappen krijgen. De regering in Athene heeft zojuist de economische vooruitzichten bijgesteld. De staatsschuld zal volgend jaar 189 procent van het bruto binnenlands product zal bedragen, 22 procentpunten meer dan in maart werd geschat. Particuliere schuldeisers hebben al meer dan de helft van hun geld verloren bij een sanering eerder dit jaar, maar de publieke crediteuren, die het leeuwendeel van de resterende schulden voor hun rekening nemen, zijn tot nu toe grotendeels gespaard gebleven.

Het is niet verrassend dat het Internationale Monetaire Fonds oproept tot „een of ander soort betrokkenheid van de officiële sector”. Maar Duitsland zegt dat het saneren van de overheidskredieten een schending zou betekenen van de Duitse wet, en de ECB heeft betoogd dat het niet volledig terugbetalen van de door haar gekochte staatsobligaties zou neerkomen op ‘monetaire financiering’ – iets wat op grond van haar statuten ten strengste verboden is. Op dit moment hebben de ministers van Financiën van de eurozone meer oog voor het vinden van het geld om een financieringsgat van 30 miljard euro in de komende vier jaar te dichten.

Er zijn goede politieke redenen waarom de Griekse schuldenlast niet de oplapbeurt zal krijgen die zij theoretisch zo hard nodig heeft. Het kwijtschelden van een (deel van) de schulden van het land zou de prikkels verminderen om tot hervormingen over te gaan. Bovendien zouden andere landen wellicht dezelfde behandeling eisen als een kwijtschelding van de publieke schulden eenmaal een feit is. Tenslotte zijn er grenzen aan wat de belastingbetalers van de crediteurenlanden bereid zijn te accepteren. Dit verklaart waarom de nadruk in eerste instantie vooral ligt op het verlagen van de Griekse schuldenlast naar een duurzamer niveau. Dat kan een kleine kwijtschelding inhouden – zoals een lagere rente op officiële leningen of een opschorting van de rentebetalingen – en steun aan Griekenland om de obligaties die particuliere schuldeisers nog steeds in handen hebben tegen een korting terug te kopen. Maar dat zal slechts een eerste stap zijn.

Meer betrokkenheid van de officiële sector kan politiek meer haalbaar worden na de Duitse verkiezingen van volgend jaar. Maar ook dan zou een grootschalige operatie nog kunnen worden uitgesteld tot na het huidige steunplan. De autoriteiten van de eurozone zullen willen wachten tot andere landen de ergste crisis achter de rug hebben en Griekenland laat zien dat het serieus werk maakt van de hervormingen.

Het probleem is dat uitstel de Grieken dreigt op te zadelen met te veel schulden, wat het vertrouwen ondermijnt. Maar dit zal waarschijnlijk, helaas, toch gebeuren.

Breakingviews is een dagelijks commentaar vanuit de City in Londen. Vertaling door Menno Grootveld.