Kluuns is alleen leuk voor ramptoeristen Haantjes

Theater

Haantjes, naar het boek van Kluun. Gezien: 29/10, DeLaMar, Amsterdam. Tournee t/m 9 februari. Inl: www.ntk.nl *

Na twee verfilmingen van de bestsellers van Kluun is er nu een toneelversie van zijn roman Haantjes. Geen film? Is er iets mis met Haantjes? Wie de toneelversie ziet, begrijpt wat eraan schort.

In Haantjes gaan twee reclamejongens ten onder aan een mislukte poging om rijk te worden door vlaggen, petjes en fluitjes aan gays te slijten. Vanaf het eerste moment is duidelijk dat het een kansloos plan is, behalve voor hen. En deze twee sneue mannetjes moeten ‘de haantjes’ zijn.

Regisseur Dennis van de Ven introduceert ze wodka drinkend in een ijsbar, met de punkdance van The Prodigy als soundtrack. Maar het vergt meer om een haantje te zijn: snel denken, alertheid en zeker op het toneel: een scherpe bek.

Van de Ven, die ook de tekst schreef op basis van de roman van Kluun, levert alleen lamme scènes in dit opmerkelijk humorloze, armetierig verhaaltje. Het lijkt wel een eindeloze per ongeluk niet afgekeurde sketch van zijn eigen tv-satire Neonletters. In plaats van de twee mannen wat karakter te geven, krijgen we een langdradig overzicht van de inkoop en verkoop van de spulletjes. We hoeven nog net niet zelf de boekhouding te doen.

Toneel maken voor een breed publiek kan beslist mooie dingen opleveren, maar Haantjes is alleen interessant voor ramptoeristen. Het succes van Kluun als schrijver wordt uitgemolken. De cynische afronding van het stuk is dat miljonair Kluun zelf in de voice-over afsluit en het publiek bedankt voor het kopen van een kaartje en het verlichten van zijn financiële pijn.