13.00

Yvonne Ploum doet de blinden open. Zonlicht valt op de drakenboot en de jachtscènes, Chinese strips uit de achttiende eeuw. De behangsels van Oud-Amelisweerd zijn beroemd, maar in de kamers wordt niet geleefd. Dat verandert als de collectie van kunstenaar Armando, verweesd sinds het aan hem gewijde Amersfoortse museum in 2007 afbrandde, er onderdak krijgt.

Gekke gast? Integendeel, zegt directeur Ploum. „Hier draait alles om de vraag hoe de mens de natuur beleeft. Vroegere bewoners zagen in dit huis en de omringende tuin de harmonie van de schepping. Armando legt juist een grimmige betekenis in de natuur.’’

Dat is: het ‘schuldige landschap’, de natuur die ‘zich niets aantrok’ van de gruwelen die hij als jongen in de Tweede Wereldoorlog zag. Amelisweerd is óók schuldig landschap, zegt ze. In Fort Rhijnauwen werden verzetsstrijders gefusilleerd. Ze pakt een bundel van Armando en leest: „De wegen waren van grote waarachtigheid, ze leidden langs landhuizen en uitspanningen en herbergen, ze waren ooit zandweg geweest, ze hadden een voorgeschiedenis, een verleden. Ze waren nog geen snelwegen, die in een werkvertrek ontworpen zouden worden en de opdracht zouden krijgen alles, maar dan ook alles, omver te lopen.”