‘Ik hou van de snelheid van deze stad’

Jill Magid (1973) volgde de Rijksakademie in Amsterdam en woonde vijf jaar in Nederland. Nu heeft ze weer een studio in Brooklyn.

„Het mooie aan New York is dat er voor een kunstenaar zo veel verschillende plekken zijn om je werk tentoon te stellen. Bij de galeries in Chelsea ligt de nadruk meestal op de commercie, maar er zijn nog zo veel andere wijken met leuke nieuwe galeries en nieuwe scenes. Er gebeurt nu van alles in de Lower East Side, en ook de recente trek van galeries naar Bushwick, hier in Brooklyn, vind ik verrassend. Het grote verschil met Europa is dat we hier nauwelijks Kunsthal-achtige ruimtes hebben. Dat mis ik weleens. Mijn kunstprojecten zijn vaak gebaseerd op jarenlang onderzoek. Niet al mijn werk is even gemakkelijk commercieel in de markt te zetten. Mijn grote installaties en performances passen beter in non-profitorganisaties als musea, boekwinkels of pop-up kunstenaarsinitiatieven.

„Voor mij is New York nog altijd het centrum van de kunstwereld. Iedereen komt hier langs: de curatoren, de belangrijke kunstenaars, de galeristen. Er zijn al die goeie musea, universiteiten, boekhandels. Iedere avond is er zo veel te doen. Je kunt je altijd voeden met iets cultureels. Als ik in New York ben, heb ik het gevoel midden in het leven staan. Ik hou van de snelheid van deze stad. In Amsterdam werd ik daar vaak door collega’s mee gepest: dat ik mijn New Yorkse energie had meegenomen. Ik wilde altijd dat alles direct geregeld werd.

„Soms kan ik me weleens te veel opgesloten voel in mijn atelier in Greenpoint. Dan neem ik de metro naar Manhattan en ga ik uren in hotelbars of lobby’s zitten. Ik houd van die vreemde sfeer in historische luxehotels, waar iedereen een vreemdeling is. Alsof je in een film zit. Ik geniet van het gezelschap van al die mannen in pakken. Ik luister naar hun conversaties, schrijf passages in mijn kladblok. In New York kun je heel alleen zijn, maar je toch ook verbonden voelen met de rest van de wereld. Ik heb me er nooit onveilig of een buitenstaander gevoeld. Ook in een compleet Poolse of Puerto Ricaanse buurt kun je je toch helemaal thuis voelen. Het is een echte smeltkroes. Tegelijkertijd zijn er die grote verschillen tussen de diverse wijken. Drie straten verder kan de sfeer heel anders zijn. Dat maakt dat je heel zelfbewust door de stad loopt. Dat gevoel heb ik nodig.

„Ik houd ook erg van de New Yorkse metro, met al die mensen die onderweg zijn naar hun eigen bestemming. Het gebeurt vaak dat je in die ondergrondse wereld geraakt wordt door een spontane ontmoeting, of een onverwacht muziekoptreden. En het is een goede plek om mensen stilletjes te observeren. Soms neem ik ook weleens de auto om een buurt te onderzoeken waar ik nog nooit geweest ben. Of ik boek met mijn man een nacht in een hotel, als een minibreak in onze eigen stad. De nieuwe veerboten die tussen Manhattan en Brooklyn varen zijn ook fantastisch. Ze besparen niet echt tijd, maar ze herinneren je er weer even aan dat Manhattan een eiland is. En ik fiets iedere dag naar mijn atelier en naar mijn werk op de Cooper Union academie in de stad. Dat is een erfenis van mijn tijd in Nederland.”