Sandy

De driemaster Bounty verzwolgen door de zee. Eenenvijftig doden. Ground Zero onder water. Branden in Queens. Niet in auto’s maar in rubberboten door de straten. Verschrikkelijk, verschrikkelijk maar sjee wat spannend om daar nu te zijn!

Als je niet had gepredikt voor wat meer ogenschijnlijke onafhankelijkheid in je relatie, was je nu met je lief romantisch gestrand geweest in een studio in New York, waterdruppels en lucifers opsparend. Bij de gratie van overmacht zijn alle vluchten en afspraken geannuleerd. Omgeven door elektrocuterende plassen en zwiepende bomen is er geen ruimte voor risico. Dat speciale diner dat voor vanavond gepland staat, al die mensen van heinde en ver aan een tafel, blijft leeg. Je bent gedoemd tot uren, misschien wel dagenlang thuisblijven. De druk van al die dingen die je nog zou kunnen doen, zijn en worden glijdt met de laatste douchedruppel van je schouders af. Je kan even helemaal niets, hoeft even helemaal niets. Overmacht, dat heerlijke cadeautje na de ramp.

Maar nee, het douchewater spuit hier nog even hard als gisteren en ook met het licht is niks aan de hand. Hij in New York, jij thuisgebleven. Niks romantiek. Als je hem belt hoor je de wind al blazen voordat er opgenomen wordt. En als er dan opgenomen wordt (in de meeste gevallen gaat de telefoon alleen maar over) blaast de wind het gesprek uit, nog voordat je van de gelegenheid gebruik hebt kunnen maken om te zeggen waarom je ook alweer belde: dat het zo mooi had kunnen zijn. Sandy die alle opgekropte pijntjes en twijfels wegspoelt. Ondertussen zie je op internet dat 14th street – drie straten verwijderd van de begeerde 20m2 - een rivier is geworden, waar je zonder gevaar voor nekbreuken een duik in kunt nemen.

Overmacht valt niet te plannen, kaarsen en lucifers wel. En dan ook meteen een hele voorraad, voor die ene dag dat Sandy niet stilletjes je huisje voorbij waait.