Piet van Dijk

Gisterochtend overleed mijn vader. Rond etenstijd kwam een meneer van uitvaartverzorger DELA naar het ouderlijk huis in Velp om alles te regelen. Ik had naar dat bezoek uitgekeken, zoals ik ook benieuwd was geweest naar de mensen van de thuiszorg. Daar zat ook van alles tussen: een hele aardige man die zo vriendelijk was geweest

Gisterochtend overleed mijn vader. Rond etenstijd kwam een meneer van uitvaartverzorger DELA naar het ouderlijk huis in Velp om alles te regelen. Ik had naar dat bezoek uitgekeken, zoals ik ook benieuwd was geweest naar de mensen van de thuiszorg. Daar zat ook van alles tussen: een hele aardige man die zo vriendelijk was geweest om alle klokken in het huis zaterdagnacht een uur terug te zetten, maar ook een mevrouw die vond dat de stoel naast mijn vaders bed niet aan de Arbo-normen voldeed. Ze ging uiteindelijk akkoord met een verstelbare tuinstoel uit de schuur.

Bijna iedereen koos spaanplaat, vooral vanwege de vriendelijke prijs

De man van de DELA had een baard en een buikje en droeg een gele stropdas op een blauwe blouse. Hij maakte een door de wol geverfde indruk, je zou kunnen zeggen dat we het met hem getroffen hadden.

Mijn vader was sinds 1981 verzekerd bij DELA.

Het goede nieuws was dat hij naast het basispakket ook een pluspakket had, het slechte nieuws was dat het pluspakket niet zoveel inhield. Uit zijn aktentas kwamen een Dell-computer, een mobiel printertje en drie fotoboeken met voorbeelden van kisten, bloemstukken en rouwkaarten.

Qua kist kon hij spaanplaat adviseren.

Bijna iedereen koos spaanplaat, vooral vanwege de vriendelijke prijs (320 euro).

We hadden recht op een bloemboeket en konden – als we dat wilden – voor een rouwlint kiezen uit 29 populaire teksten. Naast het afgezaagde ‘Rust Zacht’ en ‘Een laatste groet’ zaten ook vondsten als ‘Hoe zal de tijd ooit deze wonden helen?’ en ‘In mij bloeien duizend tuinen, de mooiste bloemen zijn voor jou’ tussen.

Ik heb een half uur gefascineerd door het ‘rouwkaartenboek’ gebladerd, waarin de heer ‘Piet van Dijk’ – een uit een Amerikaanse commercial geplukt gezicht – tientallen keren werd herdacht. Populaire thema’s waren: Piet van Dijk in een bootje, Piet van Dijk onder een vogel, Piet van Dijk aan zee, Piet van Dijk onder een wolkenlucht, Piet van Dijk in de duinen, grijze roos, stenen, herfstblad, Piet van Dijk in een weiland, Piet van Dijk met een boom, schaapjes, boom in weiland, bloemen, herfstbladeren, bospaden, Piet van Dijk in een polderlandschap en vlinder.

Het hoofd van Piet van Dijk mochten we overal weg denken. Of vervangen door mijn vaders hoofd, dat mocht ook.

De thema’s riepen vragen op.

Waarom wel ‘schaap’ en geen ‘kat’ of ‘hond’ bijvoorbeeld?

En wie had ‘wolk met tak’ en ‘kers’ verzonnen?

De man van DELA stelde dat het fotoboek uit 2008 kwam en dat er in een binnenkort te verschijnen herziene versie ook modernere thema’s als ‘knuffels’, ‘raceauto’ en ‘voetbal’ zouden worden opgenomen, maar gezien de leeftijd van mijn vader had hij die opties maar niet aangekaart.

Om van de keuzemogelijkheden af te zijn, kozen we voor een blanco rouwkaart. Dat klonk makkelijker dan het was. Van ‘blanco’ – door ons omschreven als ‘wit met een zwarte rand’ – bleken een stuk of twintig varianten te bestaan, een van de voordelen van het pluspakket.