Opinie

Formidabele vangst

Splitscreen van Samsom en Rutte in ‘Pauw & Witteman’
Splitscreen van Samsom en Rutte in ‘Pauw & Witteman’

Dat de onderhandelaars Mark Rutte (VVD) en Diederik Samsom (PvdA) ervoor kozen om hun radiostilte te doorbreken in Pauw & Witteman (VARA) mag je een formidabele vangst van de redactie noemen. Beiden hadden weliswaar al een persconferentie gegeven voor een foto van een brug, maar de Tweede Kamer (om van de koningin maar te zwijgen) was nog niet aan de beurt geweest om mee bij te praten.

Nu is er wel enige noodzaak om zo snel mogelijk de publieke opinie voor te bereiden op de te verwachten draconische maatregelen om Nederland er weer bovenop te helpen. Maar er is nog iets anders aan de hand dan simpel spinnen.

Het gesprek van een klein uur ademde immers een buitengewoon ontspannen, om niet te zeggen soevereine sfeer, die wezenlijk afweek van het kissebistoontje dat normaliter politieke debatten zo akelig maakt om naar te luisteren. Hier zaten twee voormalige politieke tegenstanders die elkaar wel aardig vinden en besloten dat het in wederzijds belang was om elkaar wat te gunnen.

Samsom wilde het geen „nieuwe politiek” noemen, maar wel „nou ja, anders...” Eerder op de avond had commentator Kees Boonman in EenVandaag (AVRO) al gerept van „het einde van tien jaar Fortuyncrisis en versplintering”. De natie is daar kennelijk zo rijp voor dat Rutte en Samsom even dachten dat ze er na de eerste avond praten al uit waren. Het bleek nodig om toch de ambtenaren stevig aan het rekenen te zetten, maar veel details bleken al in een vroeg stadium te zijn vastgelegd. Door informateur Wouter Bos met de hand getekende kaarten met hete hangijzers waren letterlijk uitgeruild, als bij een kwartetspel.

En de droom van Kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert (VVD) om de eerste vrouwelijke minister op Defensie te worden, was al weken geleden gehonoreerd, alleen hoorde zij het pas een paar dagen terug.

In al deze volwassen harmonie tussen mannen die zeggen elkaar te hebben gevonden in het praktische idealisme van straatcoach en leerkracht op de donderdagochtend, hoeft nog slechts één dissonant te worden gevreesd.

Die publieke opinie zal hun dadendrang kunnen waarderen, maar beoogd vicepremier Lodewijk Asscher (PvdA) moet oppassen voor het anti-Ajaxsentiment buiten de hoofdstad. In De wereld draait door (VARA) werd de toon al gezet door de Rotterdamse opinieleider Jules Deelder: „De rest van Nederland kent Asscher niet. Jullie zitten alleen maar over Amsterdam te lullen.”