Me gustas riolideros

Het tv-programma Ik Vertrek is weer begonnen. Al jaren kijk ik met verbazing naar dit pareltje van het Nederlandse omroepbestel. Voor zij die nog niet bekend zijn met het principe: de TROS volgt elke aflevering een Nederlands gezin dat naar het buitenland verhuist om aldaar een restaurant, Bed & Breakfast of andere onderneming te beginnen. Het opzetten van deze droom gaat dikwijls gepaard met allerhande hobbels in de weg en beren op diezelfde weg. Schitterende televisie.

Nu moet ik zeggen dat ook niet iedere Ik Vertrek-aflevering van grote schoonheid is. Er zitten er soms verhalen tussen waarbij je na afloop teleurgesteld de televisie uitzet en een uur vergooid hebt aan een fletse aflevering die niet aan de verwachtingen voldeed.

Ik weet inmiddels, na jarenlange studie, waar een goede aflevering van het programma aan moet voldoen. Ik hoop dat de TROS dit leest en het meeneemt in de selectie van nieuwe kandidaten die hun heil elders gaan zoeken. Opdat iedere aflevering smullen geblazen zal zijn.

De kandidaten moeten de taal van het land waarnaar ze vertrekken niet al te goed kennen. Er is niets mooiers dan een Hollander die met een gebrekkig „Hola, me gustas riolideros” bij een Spaanse loodgieter aanklopt.

De aannemer moet niet te vertrouwen zijn. Zonder lekkage geen Ik Vertrek, en zonder besnorde dikke aannemer die maandenlang van de aardbodem verdwijnt en alle elektriciteitskabels uit de muur laat bungelen zéker geen Ik Vertrek.

De kinderen moeten het niet naar de zin hebben. Het hartverscheurende beeld van een snotterend jongetje achter het hek van de internationale school die geen vriendjes kan maken omdat hij alleen nog maar „Hola, soy un buitenlanderos” kan zeggen: zielig, maar belangrijk voor het verhaal.

De vrouw moet haar vriendinnen missen. Schold ze aan het begin van de aflevering nog op het Nederlandse weer, de overheid en de sleur; aan het eind moet ze kruipend terugwillen naar Roelofarendsveen waar haar beste vriendin de Senseo warm heeft en het leven goed is.

En tot slot: het nieuwe etablissement moet voor geen meter lopen. Ineens blijkt dat in Roemenië niemand zit te wachten op nudisten-midgetgolf, en dat geen Spanjaard toe is aan een stamppotrestaurant.

Wat wij, de kijker, allang zagen aankomen, wordt werkelijkheid: niets lukt en het buitenland blijkt stom en het leven in Holland was zoveel beter. Daar gaat het om bij Ik Vertrek, om te laten zien dat wij het niet zo slecht hebben. En om je eraan te herinneren nooit een B&B te kopen.