Levendige en karaktervolle jazz

Jacky Terrasson. Gehoord 26/10, Lantaren Venster, Rotterdam.

Van de levendige en energieke jazz van pianist Jacky Terrasson krijg je automatisch een lach op je gezicht. Meesterlijk hoe hij aan het werk gaat: koppelend en doserend, het toetsenbord als een tableau van mogelijkheden. Terrasson is een pianist met een fabelachtige, geraffineerde techniek. Het enige bezwaar bij zijn spel is dat hij soms van gekkigheid niet weet hoe hij al zijn kunsten nu eens zal inzetten: een trits aan loopjes, sprongen, twists and turns, verbindend met minuscule details of twee handen die alles in spiegelbeeld kunnen uitvoeren. Alles is even levendig en karaktervol, maar behoorlijk overvloedig tenzij gepast gedoseerd.

Jacky Terrasson, oom van muzikant Kyteman, kwam naar Rotterdam in een tournee die zijn nieuwe album Gouache viert. Daar speelde hij met zijn trio (bassist Burniss Travis en drummer Justin Faulkner) echter opmerkelijk weinig nummers van. Alleen de toegift kreeg een kale, bluesy versie van Amy Winehouse’s Rehab en een lichtvoetig lijkende, naar latin getrokken versie van Justin Biebers Baby. Op de cd klinkt hij ook op elektrische piano. De setting van de Rotterdamse zaal LantarenVenster dwong een akoestische avond af, zo verklaarde de pianist laconiek aan zijn vleugel.

Voor dit concert deed Terrasson – geboren in Berlijn, opgegroeid in Parijs, nu woonachtig in New York – een fraaie greep uit zijn veel stijlen omvattende jazzcarrière, die met het winnen van de Thelonious Monk Institute Award voor piano (1993) en een jaar later een Blue Note-contract, een jumpstart kreeg. Op eerdere platen, maar ook weer op zijn recente album, blijkt hoe onder zijn handen de tijd geen vat heeft op bekende jazz- en popnummers. Hij tuigt ze op met subtiliteit en variatie, en laat ze telkens weer anders klinken, juist door die overvloed aan techniek.

Zoals Smile, de standard waarnaar hij zelfs eens een album noemde, dat nu ingeleid werd door abstracte kattenbelletjes. De bassist tapte op zijn klankkast en de drummer leidde naar een 5/4 metrum dat de aandacht vasthield. Terrasson en zijn trio veroorloofden zich steeds prettige dwalingen, die van mainstream met lichte romantiek naar wat complexere vormen trokken.