Grote bezorgdheid

Een machtsvacuüm in Libanon zou een groot gevaar opleveren voor de veiligheid van het land, zei de woordvoerster van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken vorige week nadat de chef van een Libanese inlichtingendienst was opgeblazen.

Zozo. Dat is zeker ernstig.

Maar nog ernstiger is wat mij betreft het gratuite van Amerikaanse regeringsverklaringen.

De Amerikaanse regering is bezorgd of zelfs zeer bezorgd over geweld in Birma of Thailand of waar dan ook en roept op tot zelfbeheersing.

Ja, zelfbeheersing. Ze hebben op het State Department naast de la met (grote) bezorgdheid een vat vol zelfbeheersing staan.

Ik weet het, alle ministeries in de wereld komen gevraagd of ongevraagd met gratuite verklaringen als er zich min of meer belangrijke nieuwsontwikkelingen voordoen. De secretaris-generaal van de Verenigde Naties heeft ook een onbegrensde voorraad zorgelijke boodschappen klaar staan. En wij van de media publiceren ze maar wat graag. Hoe heeft Washington gereageerd? Bezorgd!

De Amerikaanse veiligheidsautoriteiten hebben zo hun eigen clichés in voorraad. „De aanslag toont aan dat de terroristen wanhopig worden”, is een verklaring die jarenlang is geproduceerd bij escalerend dodelijk geweld in Irak, en later ook in Afghanistan. De wanhoop van de terroristen ging op een gegeven moment cumulatief – ik geef het toe, volstrekt ongepast – op de lachspieren werken. De terroristen waren evenmin onder de indruk, zo lieten ze met verdere aanslagen weten.

De doorgaande bouw in Israëlische nederzettingen in bezet Palestijns gebied is een onderwerp dat sinds jaar en dag aanleiding is tot voorgeproduceerde verklaringen van Amerikaanse bezorgdheid. We kunnen ze achter het bureau wel zelf verzinnen. 800 woningen erbij in bezet Oost-Jeruzalem? „Niet nuttig voor het vredesproces.”

De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal trok vorige week ook een geweldige verklaring uit zijn bureaula. Nederland veroordeelt de bouw van Israëlische woningen in bezet Palestijns gebied, zei hij in de Tweede Kamer. „Maar ik leg daar geen grens.” Huh?

Maar goed, dat is Nederland en daar gaan ze in het buitenland toch niet naar luisteren. Je ziet de betreffende autoriteiten gewoon schouderophalend de boodschap terzijde leggen. Maar Amerika is de enige overgebleven supermacht en zou daarvandaan niet eens een keer iets gewichtigers dan een cliché kunnen worden verwacht?

Over een week zijn de Amerikaanse presidentsverkiezingen, maar ik weet dat het niets uitmaakt voor de verklaringenproductie wie er straks in Washington aan de macht is.

Daar wil ik nou eens mijn grote bezorgdheid over uitspreken.

Carolien Roelants