Een seriemoordenaar die al zijn daden verzon (en drie andere longreads)

Nrc.nl maakt iedere zondag een selectie van de beste longreads, lange artikelen die op internet staan. Deze week lazen we onder meer over de teloorgang van Hipstamatic en over de Zweedse Hannibal Lector die dertig moorden bekende waar hij niks mee te maken had.

Waarom bekende de Zweedse Hannibal Lector dertig moorden?


Hij stond bekend als een seriemoordenaar, een kinderverkrachter en een necrofiel. De Zweed Thomas Quick bekende in de jaren negentig meer dan dertig moorden en werd voor acht moorden veroordeeld. De Hannibal Lecter van Zweden was echter het slachtoffer van een door hem zelf veroorzaakte gerechtelijke dwaling: hij verzon zijn bekentenissen. De informatie over de moorden haalde hij uit kranten of kreeg hij van degenen die hem verhoorden. Technisch bewijs ontbrak, maar de rechtbank was keer op keer overtuigd van zijn schuld.

The Guardian vertelt het verhaal van een man die inmiddels voor vijf van zijn acht veroordelingen is vrijgesproken. Waarom loog Thomas Quick en bekende hij moorden die hij niet had gepleegd?

“A lot happened inside of me. I’d get high, I’d get a kick and then I’d have lots of fantasies. My imagination would run wild. In one sense, they gave me a lot of creativity. It was like a vicious circle. The more I told, the more attention I got from the therapists and the police and the memory experts and that meant I also got more drugs.”

Lees het hele artikel van Elizabeth Day bij The Guardian (4.779 woorden).

Geen strategie, wel een ‘alcoholbudget’: Hoe een veelbelovend bedrijf zichzelf de vernieling in werkte

Hipstamatic
Hipstamatic is een iPhone-app. Een soort Instagram - maar zeg dat niet tegen de makers, want het ligt erg gevoelig. Met beide apps kun je foto’s voorzien van filters, maar er is ook een - erg belangrijk - verschil. Instagram is een sociaal netwerk, Hipstamatic niet. En nog één: Instagram werd voor een miljard dollar gekocht door Facebook, Hipstamatic niet.

Fast Company sprak uitgebreid met de oprichters en ex-werknemers van wat slechts twee jaar geleden nog een veelbelovende startup was. Miljoenen Hipstamatic-gebruikers brachten toen miljoenen dollars op. Maar een eenduidige strategie ontbrak en het bedrijf ging met geld om zoals rocksterren dat doen. Er werd een exorbitant bedrag uitgegeven aan het hoofdkantoor en er was zelfs een ‘alcoholbudget’: 20.000 dollar.

Het bijzondere verhaal achter de schermen van Hipstamatic: in 2010 nog tot ‘app of the year’ uitgeroepen door Apple, nu aan de afgrond.

“‘I didn’t even like coming to work,’ he says. ‘When you’re the guy who built the company and you don’t even want to work there yourself, something just isn’t right.’”

Lees het hele artikel van Austin Carr bij Fast Company (8.228 woorden).

Een hond redt een andere hond - is dat empathie?

Foto ANP / Erik van 't Woud
In dit filmpje op YouTube is te zien hoe een hond aangereden wordt op een autoweg, waarna een andere hond ernaartoe gaat en de gewonde hond met gevaar voor eigen leven naar de kant van de weg sleept. Het is een van de voorbeelden die filosofiedocent Mark Rowlands aanhaalt in zijn artikel voor Aeon. Hij stelt daarbij de vraag: kunnen dieren zich moreel gedragen? Voelen ze empathie?

Veel wetenschappers en filosofen zijn sceptisch, maar volgens Rowlands wijst steeds meer erop dat de eerder genoemde hond - of een olifant die een moeilijk lopende andere olifant ondersteunt, of een gorilla die een jongetje beschermt - zich wel degelijk zo gedraagt vanuit een moreel besef.

“During the year or so that [my dogs’] old lives overlapped with that of my son, I was alternately touched, shocked, amazed, and dumbfounded by the kindness and patience they exhibited towards him. They would follow him from room to room, everywhere he went in the house, and lie down next to him while he slept. Crawled on, dribbled on, kicked, elbowed and kneed: these occurrences were all treated with a resigned fatalism. The fingers in the eye they received on a daily basis would be shrugged off with an almost Zen-like calm. In many respects, they were better parents than me.”

Lees het hele artikel van Mark Rowlands op de site van Aeon Magazine (3.688 woorden).

In de krochten van internet


Internet is vele malen groter dan de miljarden pagina’s die Google doorzoekt. Vlak onder de doorzoekbare laag zit het onzichtbare web. Semi-openbare of besloten virtuele plekken die zich prima lenen voor activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen.

Drugs, kinderporno, wapens, organen. Joel Falconer nam een kijkje in de krochten van internet en schrok van de hoeveelheid vuil- en verdorvenheid. Beschikbaar binnen een paar muisklikken voor iedereen die een beetje verstand heeft van computers.

“During my time researching this part of the story I was more careful than I’ve ever been about where I went, and thankfully was not exposed to any imagery. I didn’t go any deeper than the directory listing. But just seeing what was listed here caused my stomach to clench up and my hands to shake, and I had to get away from the computer and spend the rest of the evening keeping my kids close.”

Lees het hele artikel van Joel Falconer bij The Next Web (4.139 woorden).

Over deze rubriek

Op internet moeten teksten kort zijn, was jarenlang het devies. Mensen lazen namelijk geen lange artikelen van een beeldscherm; daar was het papier voor. Tegenwoordig is dat anders. Met de komst van de tablets en e-readers is van een scherm lezen aantrekkelijker geworden. Bovendien ontstonden diensten als Instapaper, Pocket (voorheen Read It Later) en Klip.me, waarmee je een artikel van een website kunt bewaren om later te lezen - en belangrijker: in een aantrekkelijke opmaak. Daarom selecteert nrc.nl elke zondag, wanneer je er de tijd voor kan nemen, een aantal van de beste ‘longreads’.

Zelf een mooie longread gelezen? Geef je tip in de comments.