Zolen

Rijke mensen hoeven nooit te lopen, weet

„Unfortunately, Sir…”, zegt de man die me afhaalt op het Schotse vliegveld van Inverness. Nooit een veelbelovend begin van een zin, zo’n ‘helaas...’”. En het zag er allemaal juist zo veelbelovend uit: logeren in het uiterst exclusieve Skibo Castle clubhotel en afgehaald worden door de chauffeur in het nieuwste model Landrover. De man, gekleed in stemmige blazer met daarop het kasteelwapen in gouddraad geborduurd, vindt het allemaal vreselijk. Hij heeft de Landrover wel voorstaan, maar die zit nog vol met de bagage van vertrekkende gasten wier private jet kaduuk blijkt en dus niet kan vertrekken, waardoor hij de bagage niet kan uitladen en mij dus niet naar het kasteel kan brengen. Maar, „don’t worry, Sir”, er is ander vervoer geregeld. Een taxi. In mijn hoofd klinkt een kras op de plaat. Nee, ik hoef niet naar de taxistandplaats te lopen, een collega haalt er een. En dan rijdt-ie voor.

Een Skoda.

Okay, het allitereert lekker, per Skoda naar Skibo, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het werd anderhalf uur hobbelen over de Schotse wegen. Tijd genoeg om tot het besef te komen dat rijke mensen nooit lopen. Logeren in een duur hotel betekent altijd afgehaald en gebracht worden, van deur tot deur. Wie eerste klas vliegt, wordt of met een limo dwars over de landingsbaan direct naar het vliegtuig gereden, of wordt met zo’n elektrisch karretje tot aan de deur gebracht. In het Four Seasons in Hongkong heb ik eens tien minuten in de hotelauto moeten wachten tot hij precies voor de deur kon voorrijden, terwijl we op tien stappen afstand klem stonden in een voorrijdfile. Het Ritz-Carlton in Dallas reed de Bentley voor om me naar de shopping mall te brengen die nauwelijks drie minuten verderop lag, maar waar men mij van bezwoer dat het echt te ver was om te lopen. Op Bali kreeg ik een eigen golfkarretje om me van de lobby naar mijn villa te verplaatsen (twee minuten) en in Thailand kwamen ze me met zo’n karretje ophalen om naar de gym te gaan (1 minuut), want je daar uitsloven op apparaten, okay, maar erheen lopen was uit den boze. „Hoe laat wilt u worden opgehaald?” Ik wilde teruglopen, maar: „No Sir, it’s too hot”.

Geen wonder dat de zolen onder de peperdure schoenen van Louboutin altijd zo ongeschonden rood blijven bij al die rijke dames. Die staan nooit met beide benen op de grond.