Bij The Sartorialist schijnt op straat altijd de zon

Scott Schuman is de man achter The Sartorialist, het beroemde blog met foto’s van goedgeklede passanten. Voor hem is stijl een serieuze zaak.

Seoul, januari 2011
Seoul, januari 2011

Hij is maar 1,62 meter lang, maar het is bij de internationale modeshows onmogelijk Scott Schuman over het hoofd te zien. De voelbare geldingsdrang, de altijd hyperalerte, bijna agressieve jagersblik die, als hij iemand heeft gevonden die hij de moeite waard vindt om te fotograferen, opeens zomaar vriendelijk kan worden.

De Amerikaan Schuman (44) is de man achter The Sartorialist, het beroemde blog met foto’s van goedgeklede passanten. De perfect modieus geklede redacteuren van de grote modeglossy’s, natuurlijk. Italiaanse mannen met vesten en jacks over hun colberts (iets waarmee alleen Italianen wegkomen), frêle modestudentes in tweedehands kleren, een knappe Poolse met een blonde bob.

Maar ook een jong mennonietenmeisje uit Pennsylvania in een gebloemde jurk en op blote voeten, een huisschilder met een tulband in de kleur van zijn sweatshirt, een oude Marokkaanse man in een beige djellaba en een gestreepte tas van nylon in zijn hand. Allemaal hadden ze iets in hun kleding of houding dat Schuman trof als ‘stijl’, dat ondefinieerbare element dat een outfit maakt tot een uitspraak.

Straatstijlfotografie, wordt het genre dat Schuman beoefent genoemd. Hij is er niet de uitvinder van; zijn landgenoot Bill Cunningham specialiseerde zich er eind jaren zeventig al in, en in de jaren negentig stonden er bij de ingang van elke show wel een paar Japanners met camera’s klaar.

Schuman was in 2005 wel een van de eersten die de foto’s op internet plaatsten. Zijn blog trekt maandelijks zo’n twaalf miljoen bezoekers, zijn foto’s worden verkocht in een galerie en zijn aangekocht door musea. Dit najaar verscheen zijn tweede, meer dan 500 pagina’s dikke boek,The Sartorialist Closer, met een selectie van de foto’s die hij de afgelopen drie jaar maakte, en hier en daar een kort commentaar: „There’s no such thing as effortless chic.” Of: „Er zijn maar weinig mensen bij wie ik nog altijd benieuwd ben naar wat ze de volgende keer dat ik ze zie zullen dragen. Rei Shito is een van die mensen.”

De zelf altijd onberispelijk geklede Schuman deed de marketing voor modemerken en had vervolgens een showroom voor beginnende modemerken in New York, die hij in de crisis na de aanslagen in 2001 moest sluiten. Hij bleef een paar jaar thuis om voor zijn twee dochters te zorgen, van wie hij tijdens uitstapjes vaak foto’s maakte, en rolde zo in de straatfotografie. De naam van zijn blog is een verbastering van het woord sartorial, dat zoiets als ‘des kleermakers’ betekent.

Straatfotografie is de laatste jaren razend populair geworden. Aanvankelijk omdat het een originelere, persoonlijkere en democratischere kijk op mode gaf dan de modebladen en de catwalk. Maar de modewereld heeft het genre inmiddels volledig ingelijfd. Straatmodefoto’s worden gebruikt als inspiratie voor de collecties van de grote merken, advertenties zien eruit als straatfoto’s, bij straatfotografen populaire mannen en vrouwen worden gesponsord door grote merken en ingehuurd als modellen voor reclamecampagnes.

Schuman, die inmiddels talloze navolgers heeft, profiteert daar uiteraard ook van. Hij deed commerciële opdrachten voor onder meer Burberry, DKNY, Tiffany’s en Gap en het Amerikaanse J. Crew. Hij poseert ook zelf geregeld als model, liefst samen met collega-blogger Garance Doré, sinds een paar jaar zijn vriendin. Vorige maand liepen ze in Parijs rond met identieke, hoornen brillen. Wie, vroeg je je meteen af, zou hen daarvoor hebben betaald?

Schumans fotografie is goed beschouwd erg conventioneel, op het brave af. Hij heeft, zeker bij mannen, een voorkeur voor tamelijk conservatieve kleding en hij regisseert zijn modellen zo dat ze op hun mooist op de foto staan, liefst tegen de achtergrond van een rustieke muur of in een sfeervolle, in de late middagzon badende straat, en opvallend vaak met een fiets aan de hand; lekker sportief. Dikke mensen doen niet mee niet in de wereld van Schuman, en anders dan bij de Vietnamees-Amerikaanse Tommy Ton, die een losse, speelse manier van fotograferen heeft en zich de laatste tijd heeft ontpopt als een van Schumans serieuzere concurrenten, is in zijn foto’s eigenlijk nooit iets van humor of ironie te vinden. Zelfs als die wel zit in de outfits van de mensen die hij fotografeert.

Stijl is voor Scott Schuman een bloedserieuze zaak. Evengoed is het nog altijd een feest om naar zijn foto’s te kijken.

Scott Schuman, The Sartorialist Closer. Penguin, 23,99 euro.