Ruim 3.000 km voor het peloton uit

Michael Morkov is een aanvaller pur sang. Hij lijkt voorzien van een zesde zintuig, dat precies aangeeft wanneer hij moet ontsnappen.

AMSTERDAM-WielerZesdaagse.De Deense baanwielrenner Michael Morkov rijdt woensdagavond aan de leiding tijdens de koppelkoers.FOTO ROBERT VOS
AMSTERDAM-WielerZesdaagse.De Deense baanwielrenner Michael Morkov rijdt woensdagavond aan de leiding tijdens de koppelkoers.FOTO ROBERT VOS

Van Milaan-Sanremo tot Parijs-Tours, van Dwars door Vlaanderen tot de Ronde van Zwitserland en van de Tour de France tot de Zesdaagse van Amsterdam; Michael Morkov (27) is al het hele jaar in de aanval.

„Ik heb uitgerekend dat ik dit seizoen meer dan 3.000 kilometer op kop heb gereden”, zegt de Deen, die zijn vermoeide lichaam te ruste heeft gelegd in de rennersbox van de Zesdaagse van Amsterdam. Zojuist is Morkov opgefrist door zijn verzorger. Razendsnel ging een wit washandje met eau de cologne over zijn bleke, tengere lichaam.

Drieduizend kilometer? Hij moet er zelf ook om lachen. Gekkenwerk natuurlijk. In de afgelopen Tour de France, waarin hij tijdens de eerste drie etappes ook ten aanval trok (522 kilometer in totaal), bestempelden de Fransen hem al snel tot baroudeur, een avonturier, die zijn kansen beproeft met soms onbezonnen acties. Morkov moest na afloop telkens zijn aanvalslust verklaren tegenover hordes (Deense) journalisten. „Ik ben het niet gewoon om in het peloton te fietsen, ik houd ervan om vooraan te koersen”, zei de renner van Saxo Bank destijds.

Nu bekent hij: dat was een grap. „Ik moest toch iets verzinnen?” lacht hij, terwijl hij een blauwe handdoek om zijn bezwete nek heeft geslagen. De werkelijkheid is een stuk eenvoudiger: omdat zijn team in veel wedstrijden, waaronder de Tour de France, geen uitgesproken kopman had, mocht Morkov, een vierdejaars prof, vaak voor eigen kans rijden. En dat was niet aan dovemansoren gericht.

Hij ging ten aanval wanneer hij kon. Morkov lijkt daarbij voorzien van een extra zintuig, dat exact aangeeft wanneer de juiste ontsnapping aanstaande is. „Ik let vaak op renners die aanvallen om te winnen, niet om sponsoraandacht te krijgen of zoiets. In Franse wedstrijden let ik erg op Jimmy Engoulvant. Hij heeft terreinkennis, is een sterke renner en hij blijft vechten voor de winst. In Nederland en België let ik vaak op Roy Curvers.”

Morkov had afgelopen zomer bovendien een extra motivatie: hij wilde in zijn eerste Tour een rit winnen voor zijn overleden vader. Op 14 juli was het precies vijf jaar geleden dat hij hem verloor. „Mijn broer belde en zei: win de etappe voor je vader. Dat motiveerde me enorm. Die dag waren we met z’n achten voorop en uiteindelijk bleef ik alleen over, met nog een minuut voorsprong op het peloton. Ik won niet, maar die kilometers waren heel emotioneel voor me.”

Toch, en die conclusie moest hij ook trekken na het wegseizoen, ontbreekt nog steeds de eerste profzege op zijn palmares. Aanvallen en voorop rijden is één, afmaken is twee. „Ik ben geen pure sprinter en in het hooggebergte kom ik ook tekort, dus ik moet het hebben van mijn aanvalslust. De grootste les van afgelopen seizoen is dat ik veel terreinkennis heb opgedaan”, zegt Morkov, terwijl hij bijna onverstaanbaar is door het lawaai van de dernymotoren. „Ik maakte in de Ronde van Zwitserland bijvoorbeeld de fout door – met twee andere koplopers – een beetje in te houden in de finale, omdat ik dacht dat we toch wel voorop zouden blijven. Ik voelde me sterk, demarreerde en dacht te winnen. Totdat ik merkte dat de laatste kilometers bijzonder lastig waren. Ik werd alsnog ingehaald door het peloton.”

Deze week vormt Morkov een sprintduo met Pim Ligthart, met wie hij kansrijk is voor het podium tijdens de Zesdaagse van Amsterdam. De Deen heeft een behoorlijke reputatie op de baan. Samen met zijn landgenoot Alex Rasmussen triomfeerde hij vijf keer in een Zesdaagse en in 2009 wonnen ze het WK. Rasmussen werd in juli echter voor achttien maanden geschorst door het CAS na het missen van twee dopingtests en het één keer niet invullen van zijn whereabouts.

Doping. Een diepe zucht verraadt dat het dezer dagen niet het favoriete gespreksonderwerp is van Morkov. „Het is een oud verhaal”, zegt hij, waarna hij een stilte laat vallen en een slok uit zijn bidon neemt. „Nee, ik ben niet boos of zoiets. Ik hoop alleen dat de wielersport weer vrede met zichzelf vindt. Ik ben een jonge wielrenner, die trots is op zijn sport en ervoor leeft. We streven met z’n allen naar een zo eerlijk mogelijke sport, waarin er helaas ook valsspelers bestaan. Meer wil ik er eigenlijk niet over kwijt. Ik ben bang dat mijn uitspraken uit hun context worden getrokken. Sorry.” Morkov geeft een handdruk, trekt zijn shirtje recht en maakt zich op voor een volgende aanval tijdens de Zesdaagse van Amsterdam.