Jack & Bas

Tijdens een lange autorit herinnerde het radioprogramma Langs de Lijn me aan de WK-kwalificatiewedstrijd Roemenië-Nederland. In het ‘werkelijk schitterende’ Nationale Stadion zaten de NOS-verslaggevers Jack van Gelder en Bas Ticheler, waar volgens Jack ‘een typische Balkansfeer’ hing.

Bas slingerde een paar keer het woord ‘heksenketel’ de ether in, hij zei er zelfs bij dat hij het ‘een heel mooi woord’ vond.

Jack & Bas zijn een bijzonder duo.

Jack van Gelder zegt de hele tijd – de hele dag, altijd en overal – wat hij doet, Bas vult dat aan met details, waarna ze het dialoogje vaak afmaken met een grap, of beter: een grappig bedoelde opmerking. Ze sleuren elkaar mee in een verhaal zonder einde. Het leek me opeens heel erg om op een kantoor te werken waar Jack & Bas ook werken.

Jack: „Ik ga nu een mail versturen, naar die vervelende klant, die man die altijd een spijkerbroek aan heeft.”

Bas: „Maar eerst ga je een boterham eten, toch? Ik zie dat je een bruine boterham pakt, een bruine boterham met pindakaas.”

Jack: „Ja, die heb ik vanmorgen zelf gesmeerd en die ga ik dadelijk opeten en dan ga ik een mail versturen. Ik zit trouwens op een lekkere stoel.”

Bas: „Een stoel met vier poten, een echte stevige bureaustoel…”

Je zou ook kunnen zeggen dat ze uitermate geschikt voor radio zijn.

Tijdens Roemenië-Nederland – een wedstrijd waar de spanning in de tweede helft toch echt van af was – ging ik, of ik nu wilde of niet, helemaal op in de wereld van Jack & Bas.

Nadat Van der Vaart vlak voor rust uit een penalty de 1-3 scoorde zei Bas: „De heksenketel die we gevoeld hebben is helemaal weg.”

Jack voegde eraan toe dat de thee die de Roemeense spelers in de rust kregen, smaakte als kruidenbitter.

Jack & Bas hadden net als alle andere toeschouwers ieder een hele emmer popcorn op, vooral bij Jack lag het zwaar op de maag.

Jack na de 1-4 van Van Persie: „Het publiek reageert buitengewoon vervelend. Hoe harder wij schreeuwen, des te kwaaier ze ook naar ons kijken.”

Bas: „Ik zit onder de desk!”

Jack: „Ha-ha-ha!”

Bas: „Niet te hard lachen, dat is hier ook link.”

Jack: „Ha-ha-ha!”

Kort daarop kreeg Jack last van de blaas.

Ze concludeerden samen dat het drinken van twee kartonnen water te veel voor Jack was geweest. Jack zei het maar gewoon hardop: hij hield het echt niet meer. Als je goed luisterde hoorde je dat ook aan zijn stem, tenminste dat dacht ik.

Op een gegeven moment zei Bas – Nederland speelde de bal ‘rustig rond’ – dat het beter was als Jack een stukje verderop ging zitten.

De wedstrijd was ik snel vergeten, het beeld van Jack van Gelder die naar de wc moest, maar door allerlei omstandigheden niet kon gaan, bleef hangen.