Opinie

Varkenskop

Vandaag een jaar geleden werd het Amsterdamse Beursplein met koepeltentjes bezet. Het evenement was groots aangekondigd op Facebook. Niet alleen de gebruikelijke krakers en activisten hadden zich aangemeld, maar ook tientallen van mijn brave Facebookvrienden.

Het werd een feestelijke dag. De zon scheen en Jelle Brandt Corstius deelde koffie uit voor de camera’s. Overal waren spandoeken. Mensen voerden enthousiaste discussies. Ik luisterde naar een gesprek tussen een bankier en een oude SP’er en praatte met een jong PvdA-lid. „Er gaat nu echt iets veranderen”, bezwoer deze mij. Wat precies was niet duidelijk, maar de stemming was hoopvol.

Een jaar later is het revolutionair elan verdwenen. Het jubileum van Occupy, afgelopen zaterdag op het Beursplein, trok een handjevol mensen. De media waren afwezig. Een stuk of dertig betogers trokken over het Rokin terwijl ze rammelden op pannen en lantaarnpalen bewerkten met pollepels. Aan het einde van de dag was het Beursplein weer leeg. Alleen het varkenspak dat over de stier voor het beursgebouw was getrokken, herinnerde aan de actiedag.

Rond 15 oktober vorig jaar was er veel media-aandacht voor Occupy, maar al snel ging de kritiek overheersen. De beweging had vage doelen, was wereldvreemd en vertegenwoordigde niet de hele bevolking. Commentatoren schreven neerbuigende stukjes en televisiemedia leken erop gebrand de grootste weirdo’s voor de camera te krijgen. Bezoekers als Jelle Brandt Corstius waren nergens meer te bekennen.

Waarom sloeg de stemming zo snel om? Men was aanvankelijk zo enthousiast, lijkt het, dat de beweging wel moest teleurstellen. Hetzelfde zien we bij G500, afgelopen voorjaar jubelend onthaald in de media. Eindelijk toonde de ‘apathische’ jongere generatie daadkracht. Toen bleek dat ook G500 de wereld niet kon veranderen, was de kritiek even hevig als de eerdere lof. De jongeren werd verweten naïef te zijn en alleen op te komen voor de eigen achterban. Deze bezwaren echoden het commentaar op Occupy.

Dat kritiek in de publieke opinie overheerst, betekent echter niet dat er geen behoefte bestaat aan verandering. Integendeel: juist de teleurstelling wijst op hoge, hier en daar zelfs utopische verwachtingen. Het wachten is op een beweging die zich hierdoor niet laat afschrikken.

Floor Rusman is redacteur en columnist van nrc.next.