Opinie

Onlogica ligt ons niet

Het regent elke week vissen in de tv-serie De geheimen van Barslet.
Het regent elke week vissen in de tv-serie De geheimen van Barslet.

De regen van levende vissen op een Fries dorpje keert elke aflevering van de nieuwe dramaserie De geheimen van Barslet (NCRV/NTR) terug. We zien dat mysterie alleen in elke aflevering vanuit het perspectief van een ander personage.

Grappig genoeg roept die vissenregen minder problemen met de geloofwaardigheid op dan de vraag waarom de regen van kikkers uit de mozaïekfilm Magnolia zo precies geïmiteerd wordt. Of in welke tijd we ons eigenlijk bevinden, waarom er wel spermadonors en SUV’s zijn, maar geen mobiele telefoons of computers. Waarom de enige politieman van het dorp als een soort eenzame sheriff opereert. Kortom: er zijn problemen met de suspension of disbelief. Ik geloof ontzettend weinig van de door Anjet Daanje geschreven en Boris Paval Conen geregisseerde personages, voor zover ik ze al begrijp. Misschien was Alex van Warmerdam weggekomen met een onlogisch universum, of Federico Fellini, maar deze makers niet.

Dat is jammer, want ik was graag een keer enthousiast geweest over een artistieke dramaserie met hoog budget en een eigenzinnige visie, als antwoord op de eenduidigheid van een Dokter Deen (MAX) of Dokter Tinus (SBS6). Maar bij het kijken naar De geheimen van Barslet ervaar ik vergelijkbare twijfel als bij Lijn 32 (KRO/NCRV) en A’dam E.V.A. (NTR/VARA/VPRO): ambitie en pretentie, veel verwarde verhaallijnen, geen greep op het beoogde antirealisme.

Het ouderwetse, van voor naar achter vertelde, in duidelijke genres gewortelde Moeder ik wil bij de revue (MAX) startte ook deze maand. Het is een ‘backstage musical’ (jongen uit de provincie maakt carrière in de verwarrende grote stad), geïnspireerd door liedjes van Wim Sonneveld en de behoefte van de MAX-kijker aan een warm verlangen naar de jaren 50. Het scenario van Maarten Lebens en Paula van der Oest is precies en gelaagd, de regie door Rita Horst klassiek, gedragen en effectief.

We maken kennis met drie onderscheiden sociaal-economische en culturele milieus, we proeven de rancunes, de onmacht en de emancipatie. In alle opzichten is Moeder, ik wil bij de revue een veel betere serie dan Barslet, waarin kunstmatigheid ten onrechte wordt aangezien voor kunstzinnigheid.

Dat is geen prettig stemmende conclusie, want je zou willen dat er meer Barslets worden gemaakt. De serie had drie kansen op een Gouden Kalf, maar de prijs ging naar Overspel (VARA). Misschien moeten we accepteren dat we beter zijn in genrewerk als Penoza (KRO), Bloedverwanten (AVRO) en Van God los (BNN).