Brieven over het rapport van de commissie-Samson

Geen sorry onder dwang

De laatste aanbeveling van de commissie-Samson (zoals aangehaald door de pers) is eigenlijk een opdracht: excuses van Jeugdzorg aan de slachtoffers. Hier dreigt iets mis te gaan. In haar streven naar erkenning van de slachtoffers en wellicht van verlichting van hun leed, denkt de commissie dat excuses van Jeugdzorg van belang zijn. Echter: door deze te eisen wordt zo'n gebaar van Jeugdzorg tenietgedaan.

Het komt niet meer vanuit de instelling zelf, wordt deze als het ware ‘door de strot geduwd’ en komt op de slachtoffers minder geloofwaardig over. Helaas is dat in onze maatschappij verankerd: je moet ‘sorry’ zeggen, los van de motivatie. Hoe goed bedoeld ook: de commissie heeft het voor Jeugdzorg Nederland en de slachtoffers niet makkelijker gemaakt tot verzoening te komen.

T. Lange

Geld voor de jeugdzorg

Twaalf was ze nog maar. Enorme bruine ogen die je onzeker vragend, brutaal verleidelijk maar altijd enigszins ontwijkend aankeken. Thuis ging het niet meer. Daarom woonde ze op de plek waar ik regelmatig als groepsleider werkte.

Zestien was hij al. Vastberaden dwingend, charmant en manipulerend keek hij je recht aan. Thuis ging het niet meer. Daarom woonde ook hij op de plek waar ik toen werkte.

Tien jaar later zie ik haar op tv. Volwassen, maar nog steeds met die weggedraaide blik. Ze vertelt over het misbruik, hoe hij haar ’s nachts in de badkamer dwong. Hoe ze zich niet kon verweren.

Ik herinner me dat het uitkwam, dat de jongen meteen weg moest. Hoe ontdaan we waren en hoe we er tijdens de overdracht van de dienst langdurig en verhit over spraken.

Had het voorkomen kunnen worden? Misschien door geen 24-uursdiensten te draaien waarvan de nacht maar gedeeltelijk wordt doorbetaald. Door een nachtdienst in te zetten die volledig betaald wordt om wakker te blijven en te waken over de kinderen die je toevertrouwd zijn.

Toen was daar geen geld voor...

Anke van der Schaaf

Huilen in een hoekje

Geschokt heb ik gisteren het vervolgartikel gelezen over kindermisbruik in jeugdzorginstellingen. Ondanks de schrikbarende uitkomsten van het onderzoek durft Rieke Samson de conclusies van de Universiteit Leiden te verwijderen. Erger nog, zij antwoordt in het interview in nrc.next dat zij „er niets aan heeft om Jeugdzorg Nederland met harde conclusies om de oren te slaan. Als ze dan in een hoekje gaan zitten, gebeurt er niets voor al die kinderen”. Deze absurde uitspraak durft zij te doen, wanneer blijkt hoe omvangrijk het misbruik is.

Ik mag hopen dat de verantwoordelijke organisaties in een hoekje zitten te huilen. Dat ze vanuit dit hoekje een trillend handje uitsteken om advies te mogen ontvangen. Deze falende organisaties zijn verantwoordelijk voor duizenden beschadigde levens.

Immanuel Schellen