Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.

Taal

Hugo Brandt Corstius : ik wil sterven op Mars

Hugo Brandt Corstius wil naar Mars, met een voorraad voor één jaar. Zijn hoge leeftijd geeft hem het recht om niet om een terugreis te vragen.

A colour image released by NASA on August 28, 2012 and taken on August 23 shows Mount Sharp in the background taken by the 34-millimeter Mast Camera on NASA's Curiosity rover. The gravelly area around Curiosity's landing site is visible in the foreground. Farther away, about a third of the way up from the bottom of the image, the terrain falls off into a depression (a swale). Beyond the swale, in the middle of the image, is the boulder-strewn, red-brown rim of a moderately-sized impact crater. Father off in the distance, there are dark dunes and then the layered rock at the base of Mount Sharp. Some haze obscures the view, but the top ridge, depicted in this image, is 10 miles (16.2 kilometers) away. Scientists enhanced the color to show the Martian scene under the lighting conditions we have on Earth. RESTRICTED TO EDITORIAL USE - MANDATORY CREDIT " AFP PHOTO / NASA/JPL-Caltech " - NO MARKETING NO ADVERTISING CAMPAIGNS - DISTRIBUTED AS A SERVICE TO CLIENTS
A colour image released by NASA on August 28, 2012 and taken on August 23 shows Mount Sharp in the background taken by the 34-millimeter Mast Camera on NASA's Curiosity rover. The gravelly area around Curiosity's landing site is visible in the foreground. Farther away, about a third of the way up from the bottom of the image, the terrain falls off into a depression (a swale). Beyond the swale, in the middle of the image, is the boulder-strewn, red-brown rim of a moderately-sized impact crater. Father off in the distance, there are dark dunes and then the layered rock at the base of Mount Sharp. Some haze obscures the view, but the top ridge, depicted in this image, is 10 miles (16.2 kilometers) away. Scientists enhanced the color to show the Martian scene under the lighting conditions we have on Earth. RESTRICTED TO EDITORIAL USE - MANDATORY CREDIT " AFP PHOTO / NASA/JPL-Caltech " - NO MARKETING NO ADVERTISING CAMPAIGNS - DISTRIBUTED AS A SERVICE TO CLIENTS AFP

Ik was een maand in Djakarta, heel lang geleden. Daar maakte ik kennis met een Amerikaans jongetje met de mooie, Afrikaanse naam Obama. We voetbalden en kletsten op straat, en hoewel hij een stuk jonger was dan ik, konden we het goed vinden. Toen er een Obama president van de VS werd, kon ik eerst niet geloven dat hij het was.

Onlangs maakte een groepje mannen een reis naar Mars. Daar was ook een Nederlander bij. Ze bleven natuurlijk niet lang op die planeet, en ze kwamen na korte tijd allemaal levend terug. Dat ze op Mars iets bijzonders ontdekten, zeiden ze niet. Het leek een volslagen levenloze planeet. Maar ze waren er niet lang geweest, en ze hadden in een dieptetje gezeten.

Mocht er wel ‘leven’ op Mars zijn, dan is dat natuurlijk totaal anders dan op onze aarde. Zonder lucht, water, voedsel. Ik schreef een brief naar Obama met het verzoek mij naar Mars te laten gaan, maar op een enkele reis. Ik wil best op Mars sterven, en daar zijn veel oorzaken voor te verzinnen, zodat ik niet meer lucht, water en voedsel vraag dan voor één jaar. Graag word ik de eerste mens van onze planeet die op Mars sterft.

Wat ga ik op Mars doen? Zo ver mogelijk lopen, naar bewegende zaken zoeken, in de grond graven, alle curieuze dingen bekijken. Het leven aldaar zal totaal anders zijn dan ons leven, ik moet het niet ‘leven’ noemen. Maar ik offer graag mijn eigen leven op om het nieuws van die planeet te ontdekken. Natuurlijk zend ik elke dag filmpjes, die bestudeerd moeten worden en misschien suggesties opleveren die ik kan nagaan.

Mijn hoge leeftijd geeft mij het recht om niet te vragen om een terugreis. Ik heb sterrenkunde gestudeerd, wiskunde, natuurkunde. De laatste jaren richt ik mijn hersenen op de mieren in de bossen van Bergen, waar veel bomen in brand zijn gestoken. Niemand wil geloven dat het de mieren waren die de branden veroorzaakten. Zij hebben toch geen lucifers? Maar mieren kunnen bijvoorbeeld wel na hun dood het bericht versturen wáár ze als lijk liggen. Dat hoef ik als Marsbezoeker niet te doen. Als ik iets bijzonders ontdek, zullen er nog meer mensen naar Mars reizen. Die mogen mij begraven, maar dat hoeft niet.

Is de geschiedenis van Mars op te sporen? Bestaat het leven op Mars uit heel andere delen dan bij ons op aarde? Ik hoop het. Maar ook het antwoord ‘Mars heeft nooit iets gekend dat op ons aardse leven leek’ zou interessant zijn.

Obama heeft mij niet geantwoord. Maar hij heeft kennelijk mijn verzoek doorgegeven aan een geleerde, die niet direct met de Marsexpeditie bezig was, maar daar wel in geïnteresseerd moet zijn. Ik wacht al vele weken op een antwoord, en raak overtuigd dat ik er niet slecht aan doe om mijn voorstel te publiceren. Er kan wellicht een groepje gemaakt worden van zeventigjarige mensen die met mij naar Mars gestuurd willen worden om meer te ontdekken dan de recente heen-en-weer-expeditie opleverde. Nogmaals: die reis wordt veel goedkoper, omdat we geen retourtocht nodig hebben.

Hugo Brandt Corstius is schrijver en emeritus hoogleraar taalwetenschap.