Een leven dat goed is voor tien films

Diana Vreeland: The Eye Has to Travel. Regie: Lisa Immordino Vreeland. In: 10 bioscopen.

Dankzij The Devil Wears Prada en de daaropvolgende documentaire The September Issue weten modeliefhebbers alles over de manier waarop Anna Wintour met straffe hand het Amerikaanse modeblad Vogue leidt. Maar eigenlijk is het leven van haar voorgangster Diana Vreeland (1903- 1989) veel interessanter. Zij was al eerder het onderwerp van speelfilms, waaronder de modemusicals Lady in the Dark (1944) en Funny Face (1957) en de Franse cultfilm Who Are You, Polly Magoo (1966). De door haar aangetrouwde kleindochter gemaakte documentaire Diana Vreeland: The Eye Has to Travel maakt duidelijk dat haar leven stof bevat voor nog eens tien speelfilms.

In razend tempo bladert de documentaire door haar leven. Hoe de danseres en socialite via een modecolumn in Harper’s Bazaar hoofdredacteur van Vogue werd. Hoe ze Lauren Bacall als model ontdekte, en Twiggy. De bikini introduceerde. Dat de swinging sixties haar tijdperk waren, hoewel ze daar iets te oud voor was, zoals ze ooit te jong was voor de roaring twenties. In ongenade viel en zichzelf heruitvond als curator van extravagante modetentoonstellingen in het Metropolitan Museum of Art. Het is bijna te veel voor één leven of één documentaire, vooral omdat archiefmateriaal haar ook nog eens laat zien als een vrouw met een eindeloze fantasie en scherpe opinies over anderen.

Valse noten worden nauwelijks gekraakt, echte duiding mist. Dat is niet erg: The Eye Has to Travel is een biografiefilm om je heerlijk aan te vergapen. Maar hoe meer je Diana Vreeland hoort praten - over hoe ze paardje reed met Buffalo Bill, Charles Lindbergh over haar huis zag vliegen, Hitler ontmoette en Jackie Kennedy kledingadvies gaf – hoe meer je bespeurt dat hier niet alleen een selfmade carrièrevrouw aan het woord is, maar ook eentje die haar eigen mythe schiep. En leefde. Daar wil je meer van weten. Speculatie! Sjieke roddels zelfs. Vreeland zei zelf dat het niet om de jurk ging, maar om het leven dat je in die jurk leefde. Had haar kleindochter hem maar iets verder van de schouders laten glijden om de vrouw eronder te tonen.