Please do disturb

Einde van een tijdperk: in hotels maken de Niet Storen-bordjes plaats voor de Privacy button.

Zuid Afrika, Stellenbosch, 2011 Delaire Graff Estate foto; Herman van Heusden
Zuid Afrika, Stellenbosch, 2011 Delaire Graff Estate foto; Herman van Heusden Herman van Heusden

Wie kent ze niet, de Do Not Disturb- bordjes aan hotelkamerdeuren. Onontbeerlijk als je niet gestoord wilt worden door roomservice die voor dag en dauw de inhoud van de minibar komt controleren, of door kamermeisjes die veel te vroeg willen komen poetsen. Hotels verzinnen daarvoor de meest uiteenlopende, niet zelden humoristisch bedoelde varianten. Soms staat er Sssst! op, of Zzzz!, dan weer is er een slapend mannetje op getekend, of willekeurig welk sluimerend dier (poesje, tijger, hondje) dan ook, soms wordt het – vooral in zakenhotels – meer zakelijk benaderd door een vermanende opdracht: Privacy Please.

Het komt ook voor dat niet meteen duidelijk is wat er nou buiten moet worden gehangen om met rust te worden gelaten. En dan is het extra lastig dat de andere kant van het bordje vaak betekent dat je juist wel wilt dat de kamer wordt geïnfiltreerd door poetsend personeel: Make Up My Room. Verder zijn er de woordloze rode (niet storen) en groene (schoonmaken) kwasten, of het verboden-in-te-rijdenverkeersbord met aan de andere kant dat van eenrichtingsverkeer.

Bijkomend probleem is dat het bordje niet altijd blijft hangen met de bedoelde kant in zicht. Dat gebeurt vooral bij de wat goedkopere varianten, van papier, die aan de deurknop moeten worden gehangen in plaats van aan de, in chiquere hotels speciaal aangebrachte, koperen sierknoppen midden op de deur. Meestal hang je het ding op het laatste moment op, als je al in nachtkledij bent gehuld, of naakt, dus dan is het een kwestie van deur op een kier, linksom fluks het ding ophangen, waardoor het niet zelden doorscheurt, en dan deur dicht. Vervolgens binnen de deur op slot doen, ketting erop, deurknop controleren door deze een of twee keer op en neer te bewegen (heus, dat doet iedereen) en floeps, daar valt hij buiten al op de grond. Of het bordje draait zich zelf bij het bewegen van de deurknop om en dan prijkt buiten een onbedoeld Make Up My Room.

De leukste variant is trouwens te vinden in het gay hotel Axel in Barcelona, waar cruisen wordt aangemoedigd, en er ter bevordering daarvan een bordje met Please Do Disturb kan worden opgehangen. De chicste heeft het Amsterdamse Sofitel Legend The Grand: uitgevoerd in stemmig zwart leer, met daarop in zilveren reliëf Do Not Disturb gedrukt, vergezeld door het hotelwapen en ‘Depuis 1578’ (want zo oud is het gebouw), opgehangen aan een dik zijden zwart-zilveren gevlochten koord met daaronder nog eens een zwarte kwast. Die was te mooi om te laten hangen en hangt nu bij mij thuis aan de slaapkamerdeur.

Maar dit allemaal terzijde. Want waar het om gaat is dat het tijdperk van al deze bordjes voorbij is. Met dank aan de Privacy Button. Deze zit naast het bed op de muur, of bij de deur, of is aangebracht op het eigentijdse elektronische bedieningspaneel dat in steeds meer hotels de aloude afstandbediening en lichtknopjes vervangt. Als symbool staat daar meestal een getekend kamermeisje op met een rode streep door haar heen. Dat indrukken doet buiten een rood lampje oplichten. Heel efficiënt. Maar weg charme. Weg tactiele gevoelens bij het ophangen. Weg allerhande geinige variaties. Weg de mogelijkheid tot stelen van de mooiste exemplaren. Bovendien werkt het niet, want bij het verlaten van de kamer denkt niemand eraan het lampje weer uit te doen. Laat staan dat men op die andere knop drukt, met als symbool een breed lachend kamermeisje met de zwabber in aanslag, dat buiten een groen lichtje genereert.

Dus blijft het rode lampje eeuwig branden, tot waanzin van de kamermeisjes. Die het toch al niet zo makkelijk hebben, want niemand laat tegenwoordig nog een fooi voor ze achter op het nachtkastje. Wat vroeger toch echt usance was. Maar dat onderwerp, hotelfooien, behandelen we hier een volgend keer.