Brieven

Suiker in frisdrank

In het artikel ‘Eén kilo lichter’ (Wetenschapsbijlage, 22 & 23 september) staat: “De producenten halveren soms het suikergehalte, maar voegen caloriearme zoetstof toe om het drankje nog even zoet te laten smaken”. Een bijna terloopse opmerking bij een artikel dat gaat over de invloed van suikerconsumptie op gewichtstoename en de kans op obesitas. Terugdringing van suikerconsumptie heeft effect, dat bewijst het Nederlandse onderzoek. Echter, daarmee is nog niet de vraag beantwoord wat de caloriearme zoetstoffen teweeg kunnen brengen in de gezondheid. In zogenaamde ‘light’- producten en kauwgum zitten zaken als sorbitol, aspartaam, xylitol, acesulfaam-K en andere stoffen. Terugdringing van suikertoepassing mag beschouwd worden als gezondheidswinst, het is nog maar de vraag of dit ook geldt voor de uiteindelijke effecten op de gezondheid van de consumptie van kunstmatige zoetstoffen. Meer(jariger) onderzoek daarnaar zou wenselijk zijn. Onderzoekstitel? ‘Wat zoet met je doet’.

Jan Cees van Beers

Middelbeers

Ecoducten

Of ecoducten zin hebben of niet is de vraag in het artikel ‘Dure dierenbruggen (Wetenschapsbijlage, 15 & 16 september). Er is geen wetenschappelijk bewijs voor het nut, omdat er geen wetenschappelijk onderzoek heeft plaatsgevonden. Dat geldt voor zoveel geldverslindende projecten in onze natuur! Wat bijvoorbeeld te denken van het creëren van stuifduinen? Er worden bulldozers ingezet om begroeide duinen te ontgroenen en vrachtwagens om tonnen zand af te voeren. Alle stuifzandprojecten zijn mislukt of moeten nog mislukken. Ze groeien namelijk weer dicht. De natuurbeheerders apen elkaar allemaal na en ze worden gesteund door adviesbureaus. Die lopen handenwrijvend door Neêrlands natuur om het een na het andere project op poten te zetten. Als het stuifzandproject dreigt te mislukken, komen ze steevast met het advies om koeien, paarden, schapen en geiten met exotische namen in het gebied los te laten. Die knagen de natuur weer kaal. Ze scheppen een landschap van sappig, gekortwiekt gras, waar menig golfveldbeheerder jaloers op is. Onderzoek? Kom nou, dan staan de natuurbeheerders in hun hemd. Wat de ecoducten betreft, die zijn vooral bedoeld zijn om een ‘robuuste’ herten- en zwijnenpopulatie te krijgen. Maar er zijn te veel herten en zwijnen! En omdat er te veel zijn, moeten er geregeld honderden worden geschoten! Of is dit juist de bedoeling? Wie gaat dit onderzoeken?

Peter Boer

Bergen

Antisemitisme

In het artikel ‘Een veilige haven’ (Wetenschapsbijlage, 8 & 9 september) schrijft Robbert Dijkgraaf over het instituut IAS in Princeton “...in een tijd waarin zelfs ook aan de Amerikaanse elite-universiteiten nog veel latent antisemitisme heerste.” Dat was helemaal niet zo latent, getuige het volgende. Zomer 1951 ben ik met een internationale studentengroep naar de VS geweest. Na een verblijf in Vermont werden de Nederlandse studenten in het plaatsje Rome (up state New York) bij families ondergebracht. Toen bleek er een probleem voor een student van ‘Indische’ oorsprong, dus van ‘gemengd ras’, en mij als Jood. Er waren meer Joden mee, maar ik had een concentratiekampnummer. Pas na enige dagen waren er families die ons op wilden nemen. Ook een bijeenkomst op een Golf & Country Club was daarom eerst een probleem. De laatste week was ik bij familie in de buurt van New York City en heb toen een goede vriend van Einstein en Oppenheimer ontmoet. Met hem ook over antisemitisme gesproken. Dat was toen nog heel levend en niet latent. Ook algemene rassendiscriminatie was toen zeer virulent: we reden met enige Nederlandse en Amerikaanse studenten in Boston met een bus. Er was voorin één plaats vrij. Ik zei tegen een Texaanse: ‘Ga jij hier maar zitten.’ Ineens was ze niet meer moe en ging ik zitten. De donkere man naast me zei toen: ‘Jij begrijpt helemaal niet waarom zij hier niet zitten wil. Dat kan zij fysiek niet, zij zou misselijk worden.’ De vrouw gaf dat ook toe. Tegenwoordig heeft de VS een ‘gekleurde’ president. Wat een verschil!

E.Verduin

Ochten