Prinses ontmoet eunuch

Anita Amirrezvani: Prinses van Perzië Vert. Sabine Mutsaers. Boekerij, 432 blz. € 19,95

Bloemrijk, zo werd het debuut, Dochter van Isfahan, van de Iraans-Amerikaanse Anita Amirrezvani genoemd. Van dit debuut vol Iraanse geschiedenis werden in Nederland 120.000 exemplaren verkocht. Haar nieuwe historische roman Prinses van Perzië, dat zich afspeelt in het Perzië van 1576, stond vlak na verschijning dan ook al snel op de bestsellerslijst.

Prinses van Perzië is volgens de achterflap eveneens ‘bloemrijk’. Maar de vraag is of dat eigenlijk wel een aanbeveling is. Een paleis wordt bijvoorbeeld zo omschreven: ‘Het hoge plafond van de hal had bogen en was verdeeld in vlakken, die beschilderd waren in lichte tinten oranje, turkoois en groen, met een patroon van gouden bloemen dat deed denken aan het dessin van een fijn, zijden gewaad. Op de vloer lagen dikke tapijten en kussens.’

Voor de dialogen geldt hetzelfde: ‘Geëerde prinses, het is voor de nachtegaal niet moeilijk om trouw te zijn aan een roos. Uw taak is veel neteliger dan de mijne’. Om de haverklap worden verzuchtingen uitgesproken als ‘Moge God je beschermen’ en ‘Mogen uw handen nooit pijn doen’. Op zichzelf zijn dat vriendelijke wensen, en God wordt om de haverklap aangeroepen. En dat alles in een verhaal over een dode Perzische Sjah en de strijd om diens opvolging. Pari, lievelingsdochter van de overleden sjah, wil haar spilfunctie behouden. Maar ja, ze is een vrouw en dan blijven de deuren gesloten. Daarom stuurt ze haar trouwe eunuch erop uit om informatie te winnen.

De strijd om de macht gaat gepaard met veel blikkerende zwaarden (versierd met robijnen), verraad en heel veel gif. En er zijn moordpartijen bij de vleet. Maar waar het Amirrezvani om gaat, is de bloeiende vriendschap tussen de prinses en de eunuch. Wanneer hij tot een engel spreekt – die in ‘helder licht verschijnt, haar lange haar als een komeet waarvan de staart eindigde met sterren’, concludeert hij dat hij de prinses lief had.

Het thema ‘gender’ moet het verhaal nog extra lading geven: zij wil de mannenwereld betreden, hij is ontmand, terwijl hij wel met stoere wraakgevoelens zit opgezadeld omdat zijn vader in het paleis is vermoord. En hij is – hoe tragisch – een man met lusten. En dan lees je voordat je het weet ‘bloemrijke’ sekspassages tussen de eunuch en een bediende (‘met een koperkleurige huid en blauwzwart haar dat zo sterk krulde dat het me aan hyacinten deed denken’) dat ik hierbij graag nomineer voor de Bad Sex Award: ‘Terwijl ik haar van achteren vasthield, liet ik mijn lippen en mijn adem over haar hele lichaam gaan, van zonnige woestijn tot natte oase.’

Prinses Pari heeft met haar wijze inzicht de geschiedenis veranderd, aldus de eunuch. En als lezer moet je meegaan in het idee een echt stukje Perzische geschiedenis te lezen. Dat zal best, maar moge God ons genadig zijn als dit ‘bloemrijk’ is.