Stedelijk opent zonder te shockeren

Ruim 4.500 bezoekers bezochten gisteren het heropende Stedelijk Museum. Zaterdag was het openingsfeest.

Nederland, Amsterdam, 22-09-2012 Na 8 jaar verbouwen wordt het Stedelijk Museum aan het Museumplein opnieuw geopend. Hans Dagelet treedt op PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS
Nederland, Amsterdam, 22-09-2012 Na 8 jaar verbouwen wordt het Stedelijk Museum aan het Museumplein opnieuw geopend. Hans Dagelet treedt op PHOTO AND COPYRIGHT ROGER CREMERS Roger Cremers - 2012

Redacteur Kunst

Amsterdam. Eigenlijk is het niet meer goed te maken. Otto Nan zegt het met een glas in de hand. „Mijn zoon is opgegroeid zonder Stedelijk.”

Het is enkele uren nadat de koningin zaterdagmiddag het verbouwde Stedelijk Museum officieel opende. Nan staat op de plek waar vroeger het terras was en dat nu dienst doet als foyer, direct naast de nieuwe boekhandel. „Tegelijk zeg ik: nu moeten we niet meer zeuren.”

Nan (45) is kunsthistoricus, kunstverzamelaar en directeur van het Amsterdamse Lloyd Hotel. Hij is ook de man achter het spandoek ‘Stedelijk, doe iets!’ dat in december 2009 enige tijd op het Museumplein hing. Mensen konden via een sms’je anderhalve euro storten om met een donatie de museumdirectie te dwingen prikkelende activiteiten te organiseren. Nan: „Dat lukte ons niet echt trouwens. Maar aan die actie dank ik waarschijnlijk wel de uitnodiging van deze opening.”

Tijdens de opening gebeurt wel van alles. Het is druk met genodigden: zoals de kunstenaars Rineke Dijkstra, Marlene Dumas en Wim T. Schippers en oud-Stedelijkdirecteur Rudi Fuchs.

Op verschillende plaatsen in het gebouw zijn optredens: rappers in de kelder; zangeres Wende Snijders bij een schilderij van Lucio Fontana; drie modellen lopen in jurken van Bas Kosters met een knipoog naar het werk in het Stedelijk van Henri Matisse; ballet op de bekende trap in het oude gebouw, in een choreografie van Ernst Meisner en geïnspireerd op de pas de deux die Hans van Manen in 1961 voor diezelfde trap bedacht.

Meest gehoorde compliment: alle topstukken zijn er. Oké, de openingsceremonie, met onder meer het Nationaal Jeugdkoor dat de compositie Open van Rory Pilgrim zong, was wat sobertjes, maar daarvoor bestaat begrip. Na alle bestuurlijke onkunde, bouwtechnische teleurstellingen en financiële tegenvallers, was het wellicht ongepast geweest als de directie al te uitbundig had uitgepakt.

Toch klinkt ook voorzichtig kritiek. In een zaal met werken van kunstenaars uit de Cobragroep, luistert de internationaal succesvolle beeldend kunstenaar Barbara Visser hoe acteur Porgy Franssen gedichten van Lucebert declameert, vanaf een sokkel en met een museaal naambordje naast hem. Visser is dicht bij het Stedelijk opgegroeid, ze kwam als tiener bijna wekelijks in het gebouw. „Ik werd hier altijd weer verrast en soms raakte ik zelfs geshockeerd. Nu niets daarvan. Het lijkt wel alsof de tijd stilgestaan heeft. Alles is er hoor, en het is waarschijnlijk strategisch ook superslim om nu uit te pakken met de hoogtepunten, maar alles is zo keurig. Eigenlijk is het enige waarvan ik schrik de naam van het restaurant. Dat is genoemd naar een nog levende vastgoedman!”

Op de begane grond is het Zadelhoff Café, genoemd naar Cor van Zadelhoff, vastgoedhandelaar en fondsenwerver voor het Stedlijk. Visser: „Het is toch pijnlijk dat ik hier alleen echt schrik van de naam van het café?”