Eindelijk heeft Philippe Gilbert zijn welverdiende regenboogtrui

De Waal Philippe Gilbert liet gisteren een jaar vol problemen achter zich. Hij was al de beste wielrenner in eendaagse koersen. Nu is hij ook officieel wereldkampioen.

Zelfs kroonprins Willem-Alexander liet Philippe Gilbert voorgaan, van het trapje af bij het podium in Valkenburg. In de regenboogtrui gehuldigd tussen toprenners Edvald Boasson Hagen (tweede) en Alejandro Valverde (derde), bejubeld door de vele Belgische fans. Eindelijk mocht de beste eendagsrenner van het profpeloton zich ook tot wereldkampioen kronen. Met een weergaloze demarrage tijdens de laatste beklimming van de Cauberg liet Gilbert een seizoen vol problemen en kritiek achter zich. „Een schitterend moment”, sprak de 30-jarige Waal na afloop.

Achter het podium keek BMC-ploegleider John Lelangue geëmotioneerd toe. Als weinig anderen kent de Belg de moeilijkheden die zijn kopman dit seizoen moest overwinnen. Voor veel geld overgestapt van het Belgische Omega Pharma-Lotto naar BMC, na twee seizoenen waarin alles wat Gilbert aanraakte in goud veranderde. Tot hij dit seizoen ineens niet meer met de besten mee kon. Het wielergekke België was in rep en roer. Leefde Gilbert nog wel voor zijn vak? Intussen won landgenoot Tom Boonen in het voorjaar alles. Hier en daar klonk zelfs gefluister in het door dopingschandalen verziekte wielermilieu. Hoe kon Gilbert twee jaar lang heersen en nu ineens niet meer? Dat moest bijna wel met doping te maken hebben. Bewezen werd er niets.

„Philippe bewijst hier dat iedereen ongelijk had”, zei Lelangue. „Dit was het beste antwoord dat hij kon geven, met de pedalen.” Intussen werd de BMC-ploegleider innig omhelsd door voorzitter Pat McQuaid van de internationale wielerunie UCI, die hem feliciteerde met de regenboogtrui. „Natuurlijk zijn de emoties er”, vervolgde Lelangue, eerder ploegleider van Phonak (Floyd Landis) en vorig jaar bij BMC Tourwinnaar met Cadel Evans. Opgelucht dat hij uiteindelijk toch rendement heeft met zijn miljoeneninvestering Gilbert? „Welnee, ik weet wat Philippe waard is. We zijn nooit gaan panikeren. En hier toont hij weer wat voor een grote coureur hij is.”

De Amerikaanse miljoenenploeg BMC van de Zwitserse eigenaar Andy Rihs, ook ex-Phonak, en de Amerikaanse manager Jim Ochowicz kende dit jaar veel tegenvallers. Naast Gilbert maakte de dure aankoop Thor Hushovd door blessures en ziektes weinig indruk. In de Tour bleek Evans niet opgewassen tegen het Britse geweld van Sky. „Ik wil BMC bedanken”, zei Gilbert na zijn wereldtitel. „Na zo’n grote transfer waren de verwachtingen hoog. Ik zocht mijn topvorm maar vond die niet. Ik ben blijven vechten en mijn ploeg is me vertrouwen blijven geven. Ik heb nooit druk gevoeld.”

In de Tour had hij in dienst van kopman Evans zijn vorm hervonden, vertelde Gilbert. Bij de Olympische Spelen was hij nog beter, maar zat het koersverloop tegen. „Vanaf het Belgisch kampioenschap tot en met de WK is hij dag voor dag consistent blijven werken”, had Lelangue gezien. „Dan weet je dat de beste Gilbert niet ver weg is.” Pas in de Vuelta zag ook de buitenwereld Gilbert eindelijk weer zoals de twee jaar hiervoor in klassiekers als Waalse Pijl, Amstel Goldrace, Luik-Bastenaken-Luik of Ronde van Lombardije: als meedogenloze winnaar van twee ritten met aankomst op een korte klim. „Twee keer een finish zoals de Cauberg, een test die veel vertrouwen gaf.”

En die de concurrentie schrik aanjoeg. „Gilbert deed wat hij wilde en won met twee vingers in de neus”, zei zijn Spaanse concurrent Joaquim Rodriguez al op de persconferentie voor het WK. „Gilbert is de te kloppen man.” Binnen de Belgische ploeg dwong hij met zijn successen in de Vuelta een plaats af als medekopman naast Tom Boonen. Een week geleden schitterde hij bij het eerste WK ploegentijdrit, waar BMC op drie tellen van Omega Pharma-Quickstep (Boonen) als tweede eindigde.

Toch was Gilbert gisteren tijdens de wedstrijd onzeker, vertelde zijn medekopman Boonen. „Hij kwam drie ronden voor het einde naar me toe en zei dat hij twijfelde aan zijn benen.” Op dat moment had de eensgezinde Belgische ploeg de wedstrijd in handen, met steeds minimaal zes renners op de voorste rij. „Ze waren objectief de beste ploeg”, loofde Lelangue.

Twijfel of niet, twee tanden groter dan de rest vloog Gilbert op de Cauberg na 266 kilometer bij iedereen weg. De Rus Aleksandr Kolobnev probeerde te counteren, de Noor Boasson Hagen gaf tevergeefs alles wat hij had en routinier Valverde zag al boven op de Cauberg dat het goud vergeven was. „Ik ging op het steilste gedeelte”, keek Gilbert zelf terug. „Toen was het nog 2,2 kilometer tot de eindstreep. Ik ben gefocust gebleven, en op 200 meter voor de finish wist ik dat het voor mij was.”

Twee jaar geleden strandde zijn ultieme aanval bij het WK in de slotkilometers, vorig jaar was het parcours in Kopenhagen niet selectief genoeg. Nu heeft de beste eendagsrenner ter wereld eindelijk de regenboogtrui. „Donderdag zal ik er voor het eerst in rijden in de Ronde van Piemonte. Dat zal een groots gevoel zijn.”