De Mart

Deze zomer moest iedere Nederlander een mening hebben over de volgende zaken: de hitte op Lowlands, de stropdas van Samsom en Mart Smeets. Nu is Smeets al op televisie sedert de Hoekse en Kabeljauwse twisten, maar deze zomer leek het wel alsof het gros van Nederland hem pas ontdekte. Wat was Mart veel op televisie zeg! En waarom gebruikte hij telkens dezelfde uitdrukkingen? En hahaha, wat een grote jasjes droeg hij zeg, echt niet normaal.

De Mart zou over zijn hoogtepunt heen zijn, hij zou het stokje nou toch eindelijk eens aan Herman van der Zandt moeten overgeven. Elke keer als ik zo’n bericht hoorde rolde ik hoorbaar met mijn ogen en dacht: jongens, jullie weten niet waar jullie het over hebben.

Ik snap dat je, als matig sportliefhebber, tijdens de Olympische Spelen nogal raar opkeek van elke avond De Mart op je tv. Daar moet je even aan wennen, als relatieve sportleek. Maar wij, de fanatieke sportkijkers, de mensen die iedere wielerkoers meepikken en elk jaar uren met Mart doorbrengen, snapten niet waar de heisa ineens vandaan kwam. Mart doet altijd zo. Dit is hoe hij praat. Wen er aan, of zap gewoon weg.

Maar al die mensen die een zomer lang al hun levensontevredenheid projecteerden op de lange man uit Haarlem, die werden gisteren, tijdens het wereldkampioenschap wielrennen, keihard op hun nummer gezet.

Want Mart was weergaloos. Hij was ontspannen, los, had tijd voor een grapje, oog voor alles. Hij sprak de namen van alle vluchters zonder haperen uit, terwijl het overzicht van de vroege vluchters bij een wereldkampioenschap nog het meest lijkt op de illegale loonlijst van een Limburgse aspergekwekerij. Isajtsjev, Smukulis, dat soort mannen. Alleen de naam van Rein Taaramäe wil er bij Mart maar niet in, maar dat vergeef ik hem. Hij sprak meeslepend over het eerste WK Wielrennen ooit. Hij maakte prachtige een-tweetjes met co-commentatoren Maarten Ducrot en Michael Boogerd. Hij wist van bijna elke beklimming in welk jaar men daar de weg geasfalteerd had. En tijdens het commentaar geven schrokte hij ook nog eens een hele vlaai naar binnen.

Mart Smeets zoals Mart Smeets bedoeld is. Ik heb de koers van start tot finish gekeken en ben geen enkele keer van de bank gekomen. Ik wilde niks missen, en dat kwam door Mart.

Dus, critici, zap maar naar De Belgen als dit je niet bevalt, maar Mart blijft voor altijd. Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat we nog lang niet van hem af zijn.