Dit is een artikel uit het NRC-archief De artikelen in het archief zijn met behulp van geautomatiseerde technieken voorzien van metadata die de inhoud beschrijven. De resultaten van deze technieken zijn niet altijd correct, we werken aan verbetering. Meer informatie.

Milieu en natuur

Sur le Bateau

In gesprek met Gerard, foto Gianluca Fratantonio

We hebben afgesproken langs de kade van het Canal de la Marne à l’Aisne in Reims, achter het Centre du Congrès. We zitten daar al een paar uur als Gianluca hem in de verte op het water ziet verschijnen: de Kaïros, een oud vrachtschip, een péniche zoals ze dat hier noemen. Heel klein en dan tergend langzaam steeds dichterbij, tot hij levensgroot voor ons ligt en we de mensen zien naar wie we zwaaien: Gil, de man achter het stuur in de cabine, met echte witte schippersbaard. En Marine, zijn vrouw. Een sprankelende verschijning die lachend uit de cabine naar ons toe komt gesneld. “Spring aan boord!” roept ze.

Voor u nu afkeurend de wenkbrauwen op trekt: dit is Gianluca’s schuld. Gianluca is Italiaans en dat heeft op meerdere manieren zijn weerslag op deze reis. Zo vond hij het een super idee van me om van Rotterdam naar Marseille te lopen, maar dan niet helemaal lopend toch? Regels zijn er om gebogen te worden en in een boekje met de route naar Santiagio vond hij het bewijs: pelgrims liepen niet alleen naar Santiago, velen deden het per boot. “En,” benadrukte hij, “vooral pelgrims uit Nederland.”

Via google vond hij de Kairos, een werkend vrachtschip, waar ook plaats is voor gasten. Ze varen dezelfde kant op als wij en we mogen vanaf Reims een dagje met ze mee.

De man van de sluis, foto Gianluca FratantonioDe man van de sluis, foto Gianluca Fratantonio

De Kaïros werd vernoemd naar een Griekse god. Gil vertelt: een god met een kuifje. Als je hem daaraan vastgreep bracht dat geluk. Maar je moest vlug zijn, want Kaïros rende sneller dan de wind. De moraal: kansen zijn er altijd. Herken ze als je ze tegenkomt. En twijfel dan niet, maar sla toe.

Gil was fotograaf, Marine verpleegster. Toen hun kinderen uit huis gingen, dachten ze: en nu wij. Ze wilden reizen, maar moesten hun hypotheek en de studies van hun kinderen betalen. En dus bedachten ze een plannetje waardoor dat geld al reizende kon worden verdiend. Ze kochten een oud vrachtschip en knapten het op met het plan er een varende bed & breakfast van te maken. Dat werkte niet. Dus wat als ze, naast gasten ontvangen, ook vrachten gingen vervoeren? Dit was tenslotte een vrachtschip. Vanaf dat moment was het ‘poeff!’
Ze vervoeren vrachten voor bedrijven als Heineken en Bavaria, tussen België, Frankrijk en Nederland. En de gastenkamers zitten tot eind 2013 volgeboekt.

In gesprek met Marine, foto Gianluca Fratantonio.In gesprek met Marine, foto Gianluca Fratantonio.

Nu zijn ze met twee gasten en een lading kunstmest onderweg naar Villefranche-sur-Saône. Ze hopen er over een maand te zijn. Want varen gaat langzaam. In smalle kanaaltjes als deze maar zo’n 4,5 kilometer per uur (wij lopen er 5). En daarnaast, wat heb je aan haast? Ze doen dit omdat ze het leuk vinden, niet om zo veel mogelijk geld te verdienen.

We zien eenden in een holletje onder de kade, drijvende flessen champagne (met briefjes?), dode vissen, stoute jongens die een bank in het kanaal lozen. We zwaaien naar passerende boten en praten met de meneer die de eerste drie sluisjes voor ons opent en zelf ook woont op een boot.
De wereld van het water is een parallelle werkelijkheid, een wereld op zich. Veelal bevolkt met mensen die al vele generaties op het water leven. Een wereld van sluisjes, bruggen en tunnels. Met zijn eigen tempo en zijn eigen geschiedenis, zijn eigen codes, regels en gewoontes. Je ziet de wereld langs de kade, maar je doet er niet aan mee, hij raakt je niet. Net als het lopen maakt het varen je rustig.

Ik zeg Marine dat ik zo blij van ze wordt. Dat ik hoopte om mensen als hen te ontmoeten. Mensen die hun eigen leven hebben uitgevonden. Het geeft moed en het geeft hoop. In heel gebroken Frans zeg ik het, maar ze begrijpt me.
“Er is een quote van Mark Twain,” zegt ze. Het orgineel is in het Engels, maar zij kent hem in het Frans: “Ils ne savaient pas que c’etait impossible, alors ils l’ont fait!”
Ze wisten niet dat het onmogelijk was, en dus deden ze het.

Lachend kijkt ze me recht in de ogen. Omdat ze weet dat dit precies is wat ik op dat moment moest horen? De oplossing is voor alles waar ik dagelijks over twijfel?

Ik voel een explosie van kriebels in mijn maag. Bijna van slag door hoe groot, logisch, mooi en wonderlijk het allemaal is.

Raoul kreeg voor zijn tocht van de ANWB Human Nature travel gear, een rugzak en een jack van The North Face en een iPad van Mangrove.