Opinie

Winnaars en verliezers: terug naar de spelletjes

Kokosnoten doen turnster Aagje denken aan haar moeder.
Kokosnoten doen turnster Aagje denken aan haar moeder.

Nog één keer mochten de sportmetaforen worden losgelaten op wat in De vijfde dag (EO) „een bloedstollende tweestrijd” heette. Allerlei reporters liepen achter verliezende politici aan met de vraag hoe zij zich nu voelden. Tofik Dibi antwoordde aan PowNews op de vraag of hij zich schuldig achtte aan de decimering van GroenLinks: „Ach, als iemand zich beter voelt door het aanwijzen van een enkele schuldige, vind ik het best.”

Persoonlijk ging er het meest door mij heen bij Michel van der Aa’s miniopera God, vaderland en Oranje in De wereld draait door (VARA), met een libretto van Felix Rottenberg. Daarin zingt sopraan Nora Fischer als koningin Beatrix, gezeten aan een tafel, theekopje in de hand: „Krankzinnig dat ik opzij word geschoven en de zwarte doos niet langer mag openen.”

We gaan de komende weken weer veel verslaggevers voor gesloten deuren zien staan, met als soundtrack de gevreesde, alweer door premier Mark Rutte (VVD) aangekondigde radiostilte.

Dan kunnen we de opgewonden toon over winnaars en verliezers weer langzaamaan reserveren voor meer passende televisieprogramma’s, zoals Expeditie Robinson (RTL5).

Het onverminderde succes van het spelprogramma in de rimboe van Maleisië schuilt niet in de getoonde overlevingsontberingen of de aantrekkelijkheid van zestien Nederlandse en Vlaamse vips uit de B- en C-categorie, maar in het imposante vermogen om hun onderlinge en innerlijke strijd tot een meeslepend verhaal te monteren.

Zo valt er nu al plezier te beleven aan de deelname van drie professionele pokeraars, onder wie een tweeling. Spannend is de analyse van soapster Fajah Lourens dat het uiteenvallen in een Vlaams en een Hollands kamp te maken heeft met een verschil van opvatting over eerlijkheid: discrete afspraken of alles openlijk uitspreken.

De huilbui van turnster Aagje Vanwalleghem past weer in een ander, meer globalistisch narratief. Na anderhalf uur bezig te zijn geweest met het uit een boom slaan van een kokosnoot, realiseert het adoptiekind zich dat haar Braziliaanse moeder dat ook moet hebben gedaan en daarom geen tijd meer voor haar had. En dan voelt ze nu dus een soort connectie.

De betere televisieverhalen van nu hebben vaak een mondiaal aspect: vrijwel elke knuffel op Schiphol in Hello Goodbye (NCRV), maar ook de hele serie Liefs uit (KRO), waarin Yvon Jaspers praat met Nederlanders en hun buitenlandse partner.

Gisteren maakten de Arnhemse Twin en zijn dertien jaar jongere Iraanse bruid Faramak indruk. Ze hadden elkaar ontmoet op Facebook, trouwden in Teheran en mogen nu niet in Nederland wonen, omdat hij als zzp’er een te laag vast inkomen genereert.