PVV-engelen

Op de 50-Plusbeurs in Utrecht redden twee PVV’ers me gisteren uit de klauwen van een Tempur-matrassenverkoper.

Eigenlijk wilde ik er kiezers van de 50Plus Partij bestuderen. Het wordt nu ernst met de vergrijzing. The New York Times introduceert ook al een speciale webpagina voor babyboomers. Maar het liep anders.

Op de bomvolle beursvloer zag je uiteenlopende verklaringen voor een monomane ouderenpartij. Kostbare reizen, ‘welnesshotels’ en hightech audiosystemen: ‘Genieten.’ Implantaatlenzen, Depend luiers en de AED, een apparaat dat u, tussen hartaanval en de komst van de ambulance, alvast van stroomstoten voorziet. Angst.

Bij de Tempur-matrassen (‘Een Sensatie in Comfort’) keek ik naar een grote man die heel voorzichtig een matras probeerde. Hij had zo’n mooie grijze kop en zette zijn sandalen zo netjes onder het bed. He, he, nu lag hij op zijn rug en kon hij zijn ogen even sluiten.

Naast me stond zijn vrouw: Lia Terpstra. Zij was 64, Marinus daar 68. Hij was 43 jaar lijkwagenchauffeur geweest, zei ze. Toen zag de Tempurverkoper me schrijven. Hij beende op me af, greep me uiterst hardhandig beet, duwde: Ik moest vertrekken.

Lia’s mond zakte open van verbazing. Zij was nu „helemaal klaar” met Tempur. Geen Sensatie en Comfort voor Marinus meer! Solidair liep het echtpaar mee, we gingen koffie zoeken. Onderweg vroeg ik wat ze gestemd hadden. Allebei PVV, straalde Lia.

We dronken koffie en zij vertelden over de uitvaartbranche – Lia was aulabediende geweest. Hadden ze Nederland daar zien veranderen? Niet echt, zeiden zij. Buitenlanders begroef je niet vaak, die reed Marinus met zijn lijkwagen linea recta naar Schiphol. Tot zover de integratie.

Ze vonden Nederland te vol, maar alle gewortelde asielzoekerskinderen moesten blijven. Wat er met „zo’n Mauro” gebeurde, dat vond Lia „schan-dá-lig”. Iedereen was trouwens welkom, nu ze erover nadachten. Maar wel handen uit de mouwen. Marinus zelf had op zijn eenentwintigste de IJtunnel nog helpen aanleggen: slik wegspuiten in een duikklok, dertig meter onder water. Het verdiende goed, maar was erg gevaarlijk. In die tijd stemde je PvdA, tot dat dus geen arbeiderspartij meer was. Toen gingen ze naar de VVD, daarna kwamen Fortuyn en Wilders.

Ze zeiden nu te stemmen ,,voor het tegenwicht”, maar gek genoeg klonk bijna alles wat ze zeiden naar evenwicht. Rutte? Helemaal top. En die jonge mensen van de PvdA? Ook hartstikke leuk. „Zo’n Samsom van Greenpeace”, zei Lia. „Ageren tegen wie de boel vervuilt: geweldig!”

We kletsten nog wat over hun kinderen, over Centerparks, kunnen uitslapen en busreizen naar Zwitserland. Ze leken niet zozeer het vertrouwen in de politiek kwijt, maar in een andere generatie politici.

Lia en Marinus Terpstra, twee PVV-engelen uit Almere. Je moet ze leren kennen om weer in het midden te geloven. Nu is het zaak hen niet teleur te stellen.