Prettige vertraging

Ik hou niet van nieuws. Te snel, te vluchtig, te Nu! Hier! Kijk nou! Hartkloppingen krijg ik ervan. Ik vind het daarom helemaal niet erg om als NRC De Week lezer, een speciale uitgave voor de buitenlander met heimwee, iedere donderdag een samenvatting van de week in de bus te krijgen. Bij ons staan de lange adem artikelen gewoon op de voorpagina.

Naast NRC de Week heb ik nog een vader die voor mij trouw alle artikelen verzamelt die me zouden kunnen interesseren: boekenrecensies, trendstukken uit de Mens&-bijlage, ingekorte lezingen van Grunberg, wetenschappelijke ontdekkingen, columns. Dat kan ik natuurlijk allemaal op internet terugvinden, maar dan is de pret er vanaf. En moet ik eerst heel Den Haag door voordat ik bij een ik-je kom.

Hartkloppingen.

Al deze artikelen lees ik met enige vertraging. De vertraging kan wel eens tot april oplopen, toen de Titanic precies 100 jaar geleden gezonken was. Dat lees ik dan in een heerlijke rust. Het is toch al een half jaar geleden dat het honderd jaar geleden was. En dan denk ik, ik wil hier wel over schrijven, over die enkele overgebleven spulletjes die samen evenveel waard zijn als de Titanic zelf ooit waard was, toen het nog niet op de zeebodem van de Atlantische Oceaan lag. Gewoon demand and supply.

Maar dat is dan een half jaar te laat.

Of een half jaar te vroeg. Na een tijdspanne van een jaar geldt namelijk gelezen is vergeten. Dan mag je er weer aan herinnerd worden dat het eersteklas menu dat een vrouw van een bankier nog in haar tasje had steken wel voor 120.000 euro weg geveild is en dat alle spulletjes samen geschat werden op een waarde van 190 miljoen dollar. Wist jij dat nog? Ik wist het nog helemaal niet.

Kijk daar kun je na een jaar weer gerust over schrijven. Als de 1000 euro beloning van Rutte en het groene idealisme van Samson alweer lang ingetrokken zijn.

Zes maanden nog, maar bij deze vast een voorproefje.