Desnoods vanuit de vuilnisbak: niet nadenken, maar schieten

Nederlands eerste paparazzo was lange tijd een paria, maar verwierf gaandeweg dezelfde status als de BN’ers die hij fotografeerde.

Tellingen Joop van fotograaf paparazzoAMSTERDAM - Fotograaf Joop van Tellingen is op 67-jarige leeftijd overleden.Door zijn werk als papparazo bij de Nederlandse roddelbladen was hij een van de bekendste fotografen van het land geworden.Van Tellingen begon zijn carrire als persfotograaf bij de Telegraaf. Op de foto van Tellingen in het jaar 2001.
Tellingen Joop van fotograaf paparazzoAMSTERDAM - Fotograaf Joop van Tellingen is op 67-jarige leeftijd overleden.Door zijn werk als papparazo bij de Nederlandse roddelbladen was hij een van de bekendste fotografen van het land geworden.Van Tellingen begon zijn carrire als persfotograaf bij de Telegraaf. Op de foto van Tellingen in het jaar 2001. Dijkstra bv

Voor een goede foto deed hij alles. Nou ja, bijna alles. Zich in een vuilnisbak verstoppen, met de camera in de aanslag, net zolang totdat het doelwit in zicht was? Geen probleem. Het was de romantiek van zijn vak. Maar inbreken bij een Bekende Nederlander om dat ene pikante plaatje te kunnen schieten en zo de smachtende roddelbladen bedienen? Nee, dat ging societyfotograaf Joop van Tellingen te ver. Zelfs hij, de godfather van de Nederlandse paparazzi, had zijn grenzen.

Van Tellingen overleed gisteren op 67-jarige leeftijd in zijn woonplaats Lopik aan blaaskanker. Drie jaar geleden openbaarde de ziekte zich voor het eerst bij de fotograaf. Op Twitter betuigde de ene na de andere BN’er zijn medeleven. Van presentatrice Angela Groothuizen („Een lieve paparazzi”) tot smartlappenzanger Grad Damen („We namen regelmatig een balletje samen”).

Dat was de paradox in het leven van Van Tellingen, die al op 16-jarige leeftijd zijn eerste beroemdheden vastlegde voor de societyrubriek van dagblad De Telegraaf. Keken zijn ‘slachtoffers’ hem in de jaren zestig en zeventig nog met de nek aan, gaandeweg groeide de workaholic uit tot een graag geziene gast op feesten en partijen. Sterker: Van Tellingen werd zelf een BN’er. Hij hoefde bij een cocktailparty niet meer via de achtertuin naar binnen te glippen. De kwelgeest van Bekend Nederland kwam ‘gewoon’ via de voordeur. Met de uitnodiging in de hand, uitbundig welkom geheten door de gastheer en -vrouw.

Toch was niet hij, de pionier van de roddelfotografie, veranderd, maar de buitenwereld, vertelde hij zes jaar geleden in deze krant. „Ik was een rat, ik deugde niet. Willem Ruis heeft geprobeerd met een schep mijn hersens in te slaan. Tegenwoordig weet iedereen hoe het werkt, zijn er roddelprogramma’s op televisie [..]. We zijn een soort iconen geworden, de duistere waas rond ons vak is verdwenen.”

Vincent Mentzel, bijna veertig jaar staffotograaf van NRC Handelsblad, herinnert zich Van Tellingen als een „opvliegend maar daardoor uiterst slagvaardig baasje”. Meer dan eens stonden beiden naast elkaar, bijvoorbeeld bij een première of een staatsbezoek. „Joop was van de school: niet nadenken, meteen schieten. En ja, dan had hij vaak wel hét plaatje. Ik heb vaak gedacht: soms zou ik iets meer van Joop moeten hebben. Mede dankzij z’n vlotte babbel wist hij bovendien vrijwel iedereen voor zich te winnen.”

Dat gold niet voor kroonprins Willem-Alexander. Die verkocht hem ooit „koninklijke klappen”, zoals Van Tellingen later vol trots vertelde. Een collega legde het handgemeen vast. De foto hing jarenlang als een jachttrofee aan de wand bij Van Tellingen.

Zelf liet hij zich ook niet onbetuigd. Al te opdringerige collega’s sloeg hij letterlijk van zich af. Meer dan eens werd Van Tellingen om die reden voor korte tijd op non-actief gezet door een van zijn werkgevers: Privé, Story en Party.

Trots was hij vooral op de foto die hij eind jaren zeventig schoot van prinses Irene en haar geheime liefde, die tevens haar bodyguard was. Een ander hoogtepunt, in februari 1998: de eerste foto waarop Emily Bremers, de toenmalige vriendin van Willem-Alexander, bij een officiële gelegenheid te zien was.

Bezwaard voelde Van Tellingen zich nooit over zijn werk. „Een fotograaf voor je deur, dat is de prijs die artiesten voor hun roem moeten betalen.”