De Hypersone Gil

Pedagogen buitelen al jaren over elkaar heen over de negatieve – of juist positieve – gevolgen van de werkende moeder. Wordt een kind gelukkig en sociaal op de crèche of juist een egoïstische hebberd? Is een crèchekind dikker of dunner? Stijgt zijn IQ of daalt het? Daar ga ik me niet in mengen. Er is echter wel één dingetje dat buiten beschouwing wordt gelaten in de discussie over de werkende moeder: de Hypersone Gil.

Als kinderen plezier maken produceren ze geluid. Dat snap ik. Als ze verdrietig zijn huilen ze. Doe ik zelf ook wel eens. Alleen lijkt ieder kind tegenwoordig uitgerust met een geheel nieuw en speciaal wapen: als er iets niet goed gaat – of juist heel erg wel –produceren ze een snoeiharde, door merg en been gaande, superultra hoogfrequente krijs. Ik schat 8000 Hz bij 130 decibel, soms tot enkele seconden aangehouden. Knap, dat wel, maar ook om he-le-maal gek van te worden. Ik kan me vergissen, maar deze Hypersone Gil hoorde ik vroeger niet.

Een gevolg van de werkende moeder? Ik ben bang van wel. Onlangs bleek dat een pasgeboren baby in Duitsland anders huilt dan een Franse baby. Waar de Duitse baby huilt met een afnemende toonhoogte en volume, zet een Franse baby op het einde juist wat meer aan en gaat in toon omhoog. Ze imiteren de stemmen die ze in de baarmoeder om zich heen hebben gehoord. Fransen klinken nou eenmaal meer oh-la-lá dan Duitsers (youtube anders even ex-president Chirac). Een kind past zich aan en is vanaf zijn eerste geluid op deze wereld op zoek naar een gewillig oor.

Moeders zijn extreem gevoelig voor het geluid van een huilende baby. Babygeluid heeft precies de toonhoogte die een moeder dwingt in actie te komen. De baby ‘zoekt’ de frequentie die resoneert in het gehoorkanaal van de moeder (dat kan onze kat trouwens ook erg goed).

Tegenwoordig is dat gehoorkanaal echter vaak op het werk. Dus gaat het kind op zoek naar een ander gewillig oor: dat van vader op papadag. Helaas is vader niet uitgerust met een brein dat erg gevoelig is voor babygeluiden. Engelse onderzoekers hebben met EEG-signalen bekeken welk geluid een slapende man of vrouw het meest verstoort. Bij de vrouw staat een huilende baby met stip op nummer één. Bij de man haalt dat geluid nog niet eens de toptien. Het EEG van de slapende man wordt veel eerder verstoord door de sirenes van brandweerauto’s, een afgaand autoalarm of de huilende wind.

Ik snap het. Het kind past zich aan. Gewoon roepen of huilen, dat werkt niet bij papa. Het kind imiteert een autoalarm. Dat hoort papa wel. Ik helaas ook.