Buitenwereld dendert de politieke arena binnen

Uitgebrande auto op het terrein van het Amerikaanse consulaat in Benghazi (foto AP)
Uitgebrande auto op het terrein van het Amerikaanse consulaat in Benghazi (foto AP) Uitgebrande auto op het terrein van het Amerikaanse consulaat in Benghazi (foto AP)

De ambassadeprotesten in het Midden-Oosten geven de presidentsverkiezingen een totaal nieuwe dynamiek. Het ging tot dusverre alleen over de economie en banen. De stellingen waren de afgelopen maanden wel ongeveer betrokken.

Nu de Amerikaanse ambassades in brand staan, komt het neer op het improvisatievermogen van Mitt Romney. Hij speelt het hard. Dat wil zijn achterban graag. Hij moet laten zien dat hij een geloofwaardig alternatief voor Obama kan zijn als commander-in-chief. Zijn eerste reactie kwam vroeg, na een statement van de Amerikaanse ambassade in Cairo, vlak voordat die ambassade zou worden aangevallen door een menigte. Onduidelijk was op dat moment nog wat er precies in Libië gebeurde. Van de dood van vier Amerikanen in Benghazi, onder wie de ambassadeur, was nog niets bekend.
Romneys reactie richtte zich op Obama, niet op de ambassade:

I’m outraged by the attacks on American diplomatic missions in Libya and Egypt and by the death of an American consulate worker in Benghazi. It’s disgraceful that the Obama Administration’s first response was not to condemn attacks on our diplomatic missions, but to sympathize with those who waged the attacks.

Obama sloeg terug. Romney bleef bij zijn eerste uitspraak. Nog altijd is onduidelijk of zijn medewerkers, die de tekst in een conference call opstelden, kennis hadden van de precieze situatie. Hoe dan ook: Romney houdt stand, en probeert Obama op buitenlands gebied rechts in te halen. Het is interessant eens te kijken naar zijn reactie een dag later, en vooral de vragen van de pers na afloop:

Twee dingen wreken zich in de Romney-campagne, en ze zijn goed zichtbaar in bovenstaand filmpje. 1: Zijn intuïtie laat hem in de steek als hij moet improviseren. 2: Hij kan geen goed meer doen.

Romney maakte zichzelf kwetsbaar, en is deze week niet in staat een discussie over Obama’s buitenlands beleid van de grond te krijgen. Want hoe zit het nou, is Egypte volgens Obama nu wel of niet een bondgenoot? Wat is de rol van de VS ten opzichte van de Libische overgangsregering? En hoe zit het met de door Obama beloofde verbetering van het Amerikaanse imago in de islamitische wereld? Wat heeft Obama daar precies aan gedaan?

In plaats daarvan ging het nu alleen over Romneys uitspraken, en of ze nu wel of niet gepast waren. Ook in zijn eigen partij was de ontvangst lauw. Er was kritiek van enkele prominenten over het politiek willen uitbuiten van het geweld in Cairo en Benghazi. De partijelite in Washington hield zich veelbetekenend stilletjes, al hopen sommige conservatieven dat Romney het gevecht nu echt aangaat. De beroerde peilingen van deze week maken het eenzaam rondom Romney.
De pers, tenslotte, concentreert zich op uitglijders van Romney, de gaffes. De sfeer op de laatste persconferentie is treffend samengevat in deze tweet van reporter Dave Weigel: