Zeventiende-eeuwse hamburgers en donuts in Den Haag

Nicolas Wilmouth Galerie Van Kranendonk, Westeinde 29, Den Haag. T/m 12 okt. Wo-za 12-17u. Inl: vankranendonk.nl ****

De Franse fotograaf Nicolas Wilmouth wilde oorspronkelijk foodstylist worden. Met zijn nieuwste reeks stillevens, nu bij Galerie Van Kranendonk in Den Haag te zien, is zijn oude wens alsnog in vervulling gegaan. Helemaal in zeventiende-eeuwse stijl, tot en met de lijsten toe, creëert hij tegen een gitzwarte achtergrond stillevens met voedsel. Er zijn de oesters, druiven, appels en glazen wijn die we uit de oude schilderijen kennen, maar de hoofdingrediënten op Wilmouths foto’s zijn hedendaags: een donut met roze, witte en gele hagelslag, een blikje sardientjes, een sappige hamburger en friet waarvan het bakvet aanlokkelijk glanst. Je pakt er zó eentje van de tinnen schaal.

Het had flauw kunnen zijn als het niet zo goed gedaan was. Net zoals je je bij geschilderde stillevens verwondert over hoe kunstig de schilder de lichtinval op een glas heeft gevangen of de doffe glans van een vrucht weergeeft, zo verbaas je je over de manier waarop Wilmouth effecten uit de schilderkunst in fotografie vertaalt. Leken de geschilderde stillevens in al hun perfectie haast op een foto, hier doen foto’s alles om een schilderij te imiteren.

Het is niet de eerste keer dat Wilmouth zich ent op oude meesters. Hij deed het de eerste keer bij zijn serie portretten van honden.

In de galerie hangen geen honden maar wel een aantal ‘portretten’ van opgezette vogels die hij volgens dezelfde formule in een natuurhistorisch museum maakte. Hun glazen oogjes glanzen net zo levensecht als de friet, de veren op de grote rug van de gier zijn tot op de pixel nauwkeurig. Dan zie je ineens dat de snavel aan het vergaan is. Er gaat een korte huivering door je heen: wat zo levensecht leek, blijkt een memento mori te zijn.

De derde serie van Wilmouth die nu te zien is, is een reeks kinderportretten onder de naam Erfgenamen. De kinderen dragen grote witte kragen die we kennen van Rembrandt en Frans Hals, maar nu met een kartelschaar uit papier geknipt. Net als bij de hamburger en de donut krijgen die kindergezichten door dat historische element iets tijdloos. Prachtig zijn ze, met donzige haren op hun wangen en grote vochtige ogen waar je in kunt verdrinken. De kraag is geen kraag meer, maar een aureool.