Twee bijna onopgeloste moorden

Zeven jaar na de moord op Anneke van der Stap staat een verdachte terecht. In de Puttense moordzaak kwam dezelfde Ron P. pas veertien jaar na dato in beeld.

Ron P. heeft een boertig gezicht, flaporen en een kille blik. Hij ontkent elke betrokkenheid bij de moord op de 22-jarige Anneke van der Stap uit Rijswijk, zeven jaar geleden. In de Haagse rechtbank wilde hij gisteren geen vragen beantwoorden.

Volgens een medegedetineerde sprak P. (37) in de gevangenis wel over Anneke, die op 22 juli 2005 dood gevonden werd in de bosjes langs het Jaagpad in Rijswijk. Nadat hij haar had gewurgd, kon hij haar makkelijk met zijn voet omrollen, zou hij met een lach gezegd hebben, want ze had brede heupen.

Als Ron P. op 28 september schuldig wordt bevonden aan de moord, maakt hem dat tot dader van twee van de meest geruchtmakende moordzaken in Nederland, die gemeen hebben dat ze lang onopgelost bleven. Zo kwam hij pas in 2008 in beeld als dader van de moord op de Puttense stewardess Christel Ambrosius, een zaak uit 1994. Toen hadden twee mannen er al zeven jaar ten onrechte voor vastgezeten. En het duurde tot 2010 voordat P., in de cel, kon worden aangehouden als verdachte van de moord op Anneke van der Stap.

In hoeverre P. wist wie Anneke was, werd gisteren niet geheel opgehelderd. Hij kende in ieder geval haar zusje Marieke. In 2005 werkten ze beiden bij de strandtent Roy’s Place in Scheveningen. Volgens een collega praatte afwasser Ron veel over Marieke, die hij een „leuke meid” vond. Zij moest „niets van die P. hebben”. Waarschijnlijk heeft P. ook Anneke een keer gezien, toen ze naar de strandtent kwam. Volgens een collega vroeg P. wie „dat meisje” was.

Anneke van der Stap is voor het laatst te zien, zij het vaag, op beveiligingsbeelden uit station Den Haag Centraal, waar ze de avond van 11 juli aankwam nadat ze in Enschede met een vriend mangafilmpjes had bekeken. Anneke was volgens haar vader nauwgezet en verstandig. Hij sloeg daarom direct alarm toen de Hema de ochtend erna belde omdat Anneke niet op haar werk was verschenen.

Pas elf dagen later werd ze gevonden in de bosjes bij het Jaagpad, haar lichaam in verregaande staat van ontbinding. Haar rok was opgestroopt, een naad gescheurd. Het was te laat om nog een doodsoorzaak vast te stellen. Er werd geen enkel spoor aangetroffen dat naar Ron P. wees.

Bewijs tegen hem is later wel gevonden. Het OM toonde gisteren beelden van P., gemaakt in een tankstation kort na Anneke’s verdwijning. Een op het oog kalme en ontspannen Ron P. pakt er twee broodjes uit een koelkast. Hij kijkt even naar het bankpasje in zijn hand en chipt er dan mee. Hij eet de broodjes en betaalt opnieuw door te chippen, nu voor een ijsje. Veel later blijkt dat hij het pasje van Anneke gebruikte. Bij de politie verklaarde P. dat hij dat had gekregen van een Marokkaanse man met wie hij bij het benzinestation had gepraat. Deze man ontkent alles.

De vader van Anneke, een tengere man met Indische trekken, hoorde alle details over de moord op zijn dochter gisteren in de Haagse rechtbank kalm aan, met de serene gezichtsuitdrukking van iemand die niet meer geraakt kan worden, omdat hij het ergste al heeft beleefd.

Morgen formuleert het Openbaar Ministerie de eis tegen P.